Vorige week zijn we begonnen Jonas te voeden met Echt Eten. Zijn eerste project was een geprakte banaan. De banaan smaakte hem goed, maar Jonas moest wennen aan voedsel met een andere consistentie in zijn mond. Tijdens het doorslikken van de happen kneep hij zijn ogen stijf dicht, alsof hij zijn keel hielp om elke hap weg te krijgen. Wij rolden van onze stoelen van het lachen om zijn gezichtsuitdrukkingen.

De dag erna verslond Jonas achteloos een tweede banaan, met één hand in zijn broekzak, of hij nooit anders gewend was. Inmiddels staat de teller op: drie bananen, twee peren, één appel en één hapje gekookte wortel.

Bij het voeren van de gepureerde wortel werd ons jongetje woedend. Hij deed alle luiken dicht en wendde grommend zijn hoofd af. Er viel geen compromis te polderen. Toen hebben we hem zijn vierde banaan voorgezet. Morgen mengen we de oranje prak met wat moedermelk, kijken of hij dat slikt.