Jonas is vorige week maandag -kennelijk in een aanval van hartstocht- op mij afgerend om mij een keihard kusje op mijn ruggegraat te geven. Nu zit een van zijn ondertandjes een beetje los. Dit kon ik echt niet zien aankomen, ik zat met mijn rug naar hem toe om Hannah in haar jasje te helpen, toen Jonas op mij afvloog.

We zijn die woensdag bij de tandarts geweest, die heeft gekeken en gevoeld, onder het mom van tandjes tellen. Het tandjestelplan viel bijna in het water, want toen Jonas eenmaal in de stoel geïnstalleerd was en op het knopje had gedrukt totdat hij hij plat lag, vroeg de tandarts: hoeveel tandjes heb jij? ‘TWINTIG’ riep Jonas tegen de verblufte tandarts (en dat is waar).

Er is een kans dat de tand geneest en vanzelf weer vast gaat zitten. Zo niet, dan moet de tand misschien ‘geplukt’ (=quote tandarts). Het ondertandje van Jonas zit er nog. Het gaat alweer iets beter, Jonas heeft minder pijn en hij eet weer bijna normaal, al kan hij nog geen korsten afbijten met zijn ondervoortand. Ik kruis mijn vingers dat het tandje weer vast gaat zitten.