Zondag ging ik Jonas na zijn middagslaapje uit bed halen, toen ik een vreemd gebonk hoorde. Wat trof ik daar aan:

Jonas die met zijn bouwhelm op door de kamer stiefelde en met een hamer in de kast stond te timmeren. Jonas was dus zelf uit bed geklommen (voor het eerst, nog netjes voor een bijna driejarige) met slaapzak en al. Toen ik hem vroeg om me te laten zien hoe hij dat gedaan had weigerde hij dat. De afsprong had een beetje pijn gedaan.

Alex heeft toen maar gelijk het middenschot uit het ledikant gehaald. Werkman Jonas deed mee, tamelijk succesvol: hij schroefde zelfstandig bijna het andere middenschot uit het ledikant. Nu kan Jonas zelf in en uit bed stappen, al vergat hij dat de eerste ochtend: “Ma-MAAAAAA!!!”.

Dit hield natuurlijk wel in dat we per direct afscheid moesten nemen van de vertrouwde slaapzakjes *snif* We hebben gelijk ook de rompers vaarwel gezegd, Jonas draagt nu een hemdje en een onderbroekje. Het is nog even wennen voor onze mini-man, maar stoer staat het wel.