Een week na zijn vijfde verjaardag heeft Jonas getrakteerd op school. Jonas wilde graag cakejes uitdelen, want ijsjes zouden smelten in de klas (?!).
Op tweede pinksterdag zijn Jonas en ik aan het bakken gegaan. Jonas heeft goed zijn best gedaan en geholpen. Het was meer werk dan we dachten en toen bleek dat één bakronde niet toereikend was, heeft hij de beslagkom uitgelikt en is hij weer in de tuin gaan spelen.
Dit was het resultaat:
De volgende ochtend kregen we een warm onthaal op school.
De kindjes zaten gaperig en duf in de klas. De juffrouw vroeg korzelig of we soms kwamen uitdelen.
E: euh ja.
J: hmmm (*frons*)
E: had ik moeten overleggen over het trakteren dan?
J: nee, dat niet
E: Maar, dit was toch de eerste gelegenheid om uit te delen?
J: ja, dat wel….
E: had het beter ’s middags gekund?
J: nee, dat doen we nooit… *zucht* Nou, dan moeten de kinderen hun vakantieverhalen maar ophouden tot vanmiddag.
Juf vroeg verder streng waarom we de traktaties niet hadden afgedekt
J: het moet geheim blijven, doe het plastic er maar weer om.
De moeder van Thera scheen vervolgens met een felle lamp in mijn ogen en ondervroeg me of er melk en/of ei in de traktaties zat.
E: euh, ja.
M: Nou Thera, dan mag jíj dít niet eten (*priemende blik*) … dat is hééél jammer voor je.
Th: *pruil*
Goeoeoed, Serenity Now. Ik kreeg zin om de moeder van Thera op haar glutenvrije bek te slaan maar dat leek me niet goed voor de sfeer.
Nadat iedereen op zijn stoeltje zat, uitgezwaaid was en vakantieverhalen wilde gaan vertellen, begon het ritueel. De verjaardagsstoel werd gehaald. De verjaardagstaart met kaarsjes werd gehaald. De juf knutselde een prachtige verjaardagsmuts in elkaar: binnen 2 minuten met 5 nietjes (!!! R-E-S-P-E-C-T). Het feest kon beginnen.
Het hele verjaardagsritueel duurde ruim een uur! Volgens een vast patroon werden liedjes gezongen, dansjes gedaan, kaarsjes aangestoken (klas werd verduisterd), er werden zogenaamde vuurpijlen afgestoken en echte sterretjes, Jonas mocht de traktatie tevoorschijn toveren met een spreuk, hij deelde de cakejes uit en tenslotte ging hij de klassen rond met twee zelf aangewezen helpers.
Even voor de duidelijkheid: de samenvatting ooit die ik van de ceremonie uit Jonas had gekregen is: we steken echte vuurpijlen af. Wist ik veel. Achteraf pas begreep ik dat ijsjes inderdaad gesmolten zouden zijn.
Jonas onderging het hele ritueel trots en tegelijk verlegen. Hij vond het leuk om jarig te zijn in de klas een beetje eng als iedereen naar hem keek, maar zijn taken in de ceremonie nam hij zelfbewust voor zijn rekening.
PS. Thera (rechts naast Jonas op de foto) heeft een trosje druiven gekregen uit de lunchtrommel van Jonas dat ze tevreden opsmekte.