We hebben genoten van de kerstvakantie. Op een paar dagen met zieken na (en een Oudejaarsavond die daardoor de mist in ging) verliep alles prima. We konden lekker rustig van maaltijd naar maaltijd leven zonder wekker, zonder broodtrommels, rugzakjes, reservekleding, invulstrookjes en de bijbehorende logistieke vraagstukken. Heerlijk. De kinderen maken schijnbaar gebruik van de rust door hard te groeien. Vooral Jonas schiet de hoogte in.
Jonas en Hannah zijn twee keer naar de nieuwe kinderopvang geweest en tot nu toe zijn de ervaringen goed. Ik ben opgelucht dat het geen grote tegenvaller is geworden. Jonas is wel benauwd over hoe dat allemaal moet aanstaande maandag, als hij door een medewerker van Philippo van school zal worden afgehaald (wie dan, waar dan, weet de juf dat al, hoe moet ik er dan heen, etc.) maar dat is na één keer duidelijk. Er komt iemand op het plein hem halen, ze gaan samen door de geheime deur in de schoolmuur. Vervolgens hoeft Jonas nog maar een paar stappen te lopen of hij is al in het gebouw van de naschoolse opvang.
Woensdag heeft Boaz bij Jonas gespeeld en vrijdag heeft Jelle bij Jonas gespeeld, beide bezoeken waren heel geslaagd. Oma Henny is toch nog een dinsdag geweest, ze heeft onvermoeibaar spelletjes gespeeld terwijl buiten een storm gierde. We hebben deze vakantie een paar nieuwe wandelingen gemaakt. Jonas en Hannah zijn allebei geknipt door kapster Denise. En de kinderen hebben de hele vakantie naar hartelust gespeeld met de vele sinterklaascadeaus. Uit dankbaarheid(?) verzoeken ze dagelijks om sinterklaasliedjes. Vooruit dan maar, zolang de R nog in de maand zit…
Jonas en Hannah hebben elkaar niet al te zeer gemolesteerd deze vakantie, al staat het huis af en toe te schudden van hun confrontaties. We moeten dan goed uitzoeken hoe het zit, want Hannah is beslist niet uitsluitend slachtoffer. Bovendien plant Hannah zo haar eigen wraakacties om openstaande rekeningen te vereffenen: Duplo in de vuilnisbak gooien, LEGO in de open haard gooien, pyjama van Jonas verstoppen in de wasmachine, boeken afpakken & ombuigen, snel op Jonas’ plaats gaan zitten als hij even opstaat, Jonas onverhoeds van achter aanvallen, vervolgens moord en brand krijsen als Jonas haar terugslaat.
Ach, als ik er zo over nadenk heeft het normale leven ook zo zijn bekoringen. Al mijn collega’s gaan zelf naar de WC, ik hoef ze zelden uit elkaar te halen om daarna vrede te stichten, heen en terug kan ik rustig zitten sudderen in een klamme forenzenwagon. Nog één dag onbekommerd scharrelen en dan gaan we weer beginnen.