Jonas heeft voor het eerst zijn schoen gezet in Amsterdam. De oogst was een tijdschriftje voor peuters: de Pippo. Een bonus was dat we Sinterklaas bíjna op zijn tabberd trapten, we hoorden nog een paar voetstappen en toen sloeg de voordeur dicht. ‘Sinterklaas!’ luidfluisterde Jonas vol ontzag.

Verder is Jonas voor de vierde keer in zijn leven uit logeren. Alle keren ging het om een nachtje slapen bij de opa’s en oma’s, om en om. Hij vindt het geweldig, en wij kunnen meer werken in het nieuwe huis in Bussum.

Jonas en Hannah hebben afscheid genomen op het kinderdagverblijf. Alex en ik vonden het geen leuk moment maar we weten niet hoeveel de kinderen ervan begrijpen. Hannah kraaide het uit, Jonas heeft alle kindjes en de leidsters een dikke zoen gegeven. Uit de afscheidsknutsels en -brieven bleek dat ze op het Kinderhonk erg dol waren op allebei onze kinderen. Dat was héél vleiend om te merken. We waren trots als pauwen.

O en ik zou het bijna vergeten: op woensdag hebben Jonas en Hannah een griepvaccinatie gekregen in de RAI. Jonas was diep onder de indruk van de grootte van de hal. Hij voelde nattigheid toen hij bij één van de vrijwilligers op schoot getrokken werd om door een andere vrijwilliger geprikt te worden. Op dat moment zette hij het op een brullen. Volgens Alex reageerde hij niet op de prik zelf. Na de prik stopte hij abrupt met huilen. Vervolgens nam hij grif de trofeeën (vlag & appel met sticker) in ontvangst. Hannah was helemaal nergens van onder de indruk, ze heeft geen kik gegeven. Taai koekie!

Van een collega kreeg ik -bij wijze van blik in de toekomst- deze clip toegestuurd. Zulke toekomstmuziek is het niet, ik vond het nu al angstaanjagend herkenbaar!