Jonas wil de laatste tijd na het avondeten kiezen uit drie activiteiten, voordat hij naar bed gaat:

1. “Papa, ik mag nog ééven spelen voordat ik naar bed gaat“.
2. “Ik wil een boekje lezen” (waarmee Jonas bedoelt dat er voorgelezen dient te worden).
3. “Ik wil een spelletje spelen“.

Keuze 3 betreft Memory, want andere spelletjes kent Jonas nog niet. Als de Memorysteentjes eenmaal op tafel zijn uitgespreid en gehusseld en als Jonas alle figuren op de speldoos heeft benoemd (zonder die laatste activiteit kan het spel niet starten), dan bepalen we wie er mag beginnen. Meestal is dat de winnaar van de laatste keer.

Vanaf dat moment is het alle zeilen bijzetten voor ons, want Jonas begint zich tot een ware Memory-adept te ontwikkelen. Als hij een goede dag heeft (d.w.z. voldoende concentratie kan opbrengen), dan blijven er niet veel combinaties voor ons over. Nu heeft Jonas wel het voordeel dat hij af en toe een paar steentjes in de schoot geworpen krijgt, want soms kan hij zich niet inhouden als wij een steentje omdraaien en Jonas weet waar de dubbelganger ligt. Dan wordt deze er bliksemsnel door hem bijgelapt en om het gezellig te houden krijgt Jonas dan de steentjes.

Het concept van winnen wordt Jonas langzaamaan duidelijk. Hij weet inmiddels dat de winnaar door de overige deelnemers wordt toegejuicht, maar hij weet nog niet precies hoe bepaald wordt wie de winnaar is. We leggen na het spel altijd de stapeltjes tegen elkaar aan, waarna Jonas de vraag wie de hoogste stapel heeft steevast beantwoordt met een welgemeend “ikke!“. En zo eindigt de avond altijd in harmonie.