Jonas heeft het tijgeren helemaal in de vingers, pardon ellebogen. Ze zijn ruw van de grote afstanden die hij in ons huis aflegt. Daar onderzoekt hij vervolgens zaken als de gordijnen, de deuren, de versterker, de stoffer-en-blik en de ovenwanten.

Niet al deze activiteiten zijn geoorloofd. Zo willen we dat hij van de volumeknop en onze wijnvoorraad afblijft. Steeds vaker hoort hij ‘NEE Jonas, dat mag niet’, waarbij we hem weghalen of ergens anders naartoe leiden. Jonas begrijpt het half. Hij weet nu dat zijn ouders interessante geluiden maken als hij naar de flessen grijpt, maar het doel ontgaat hem vooralsnog.

Dingen die hij wel mag doen zijn sinaasappelkaatsen (jeu d’oranges) en lachen tegen het smalle jongetje in de vuilnisbak.