Ik heb officieel een ochtendhumeur. Dat weet ik pas echt zeker nu ik kinderen heb.

Een moeder met ochtendhumeur is niet fijn voor kinderen. Zeker voor onze Jonas, die ’s ochtends meestal met zijn goede been uit bed stapt. Nee, die ’s ochtends onchristelijk vroeg altijd luid zingend met beide benen uit bed zwiept, klaar voor een lange dag praten.

Zodra ik één teen in de gang zet vliegt Jonas zijn kamer uit ‘Goedemorrrgen mama!’ schallend als een blije padvinder. Voordat ik de WC heb bereikt heeft hij al drie quizvragen uit zijn kleuterbrein op mij afgevuurd. Als ik met dikke ogen moeizaam begin aan het eerste antwoord, kwettert onze spreeuw van A tot Z door wat ik vertel. Vervolgens wil hij alles weten van wat ik daar slaperig sta uit te voeren voor de spiegel (gezicht wassen, crème smeren, sieraden om, föhnen etc.), hij wil ruiken aan al mijn potjes en flesjes. Intussen wurmt hij zich tussen mij en de wastafel in. Daarna kleed ik me aan, van commentaar voorzien door Jonas. Ook hierbij wringt hij zich het liefst tegelijk met mij in mijn kleren. Als ik niet onmiddellijk antwoord geef schakelt Jonas het volume op ‘MAMA LUISTER DAN NAAR ME, GEEF NOU ANTWOORD!’

Wanneer ik klaar ben en hem zwakjes verzoek om te gaan plassen, wassen en aankleden, luidt zijn antwoord ‘Nee’ of -op goede dagen- ‘Eerst Hannah!’ of ‘Ik moet er nog even over nadenken’. Met geen stok is hij ertoe te bewegen de dingen te doen die moeten.

Ziehier een uitgekiend recept voor onbeheerste schreeuwpartijen mijnerzijds, slaande deuren, halfbakken dreigementen, sancties zonder pedagogische verantwoording achteraf noch waarschuwing vooraf en pure bloeddorst. Het zal niet lang duren of Jonas wil bij de buren wonen (bij De Kindertelefoon nemen ze pas om 14:00 op).

Dinsdag was het weer zover. Toen ik weer enigszins tot bedaren was gekomen (’s avonds om zes uur) heb ik Jonas uitgelegd dat ik een ochtendhumeur heb en wat dat is. Dat het niet aan hem ligt, maar dat ik ’s ochtends vaak een beetje chagrijnig, slaperig en langzaam ben en nog niet zoveel zeg en dat hij me even alleen moet laten tot ik klaar ben in de badkamer omdat dat het daarna veel beter gaat.

Dat begreep hij héél goed. Ik zag het kwartje vallen.

Sindsdien is het al drie keer gebeurd dat Jonas een opdracht van mij (‘Hou op met Hannah molesteren’, ‘Houd één hand aan de leuning’, ‘Je gaat dat NU opruimen’) weigert en mij op een minzaam belerend toontje uitlegt ‘Ja maar mama, nu niet, dat komt namelijk, ik ben gewoon nog een beetje chagrijnig, je moet me gewoon maar even laten, dan gaat het daarna weer beter met me, enzovoort’.

GRRRR!