Zaterdag kwam Sinterklaas aan in Nederland. Op de Bevers mochten Jonas en Julian kijken naar zijn aankomst in Groningen. Op de televisie dus… O ze mochten ook nog even buitenspelen van de scouting :-/.
Na afloop van het evenement ging Jonas voor het eerst logeren bij Julian. De heren hadden het hier al lang over, en Jonas had vroeg in de ochtend geheel zelfstandig zijn logeertas ingepakt, wij hebben er niets aan hoeven doen. Jonas en Julian hebben de hele middag lekker gespeeld, en op een heel druk uurtje voor het avondeten na, viel het erg mee met het keten volgens de ouders. Ze sliepen om negen uur.
Jonas mocht zijn schoen zetten bij Julian. De volgende ochtend bleken Sint en zijn Pieten langs te zijn geweest: er zaten pepernoten en sinterklaasschuimpjes in de schoen (OK, in een zakje in de schoen, gezien de intens gebruikte gympen van Jonas een heel verstandig plan). Julian was hoogst ontevreden met deze vangst. ‘Snoep!’brulde hij misprijzend, ‘Sinterklaas weet toch dat ik veel meer van speelgoed houd?’. Gelukkig heeft Jonas de gift niet bekritiseerd en hij smekte het zakje genietend leeg.
Zondagmiddag mocht Jonas met Julian en zijn ouders en zusje mee naar de Sinterklaasintocht in Bussum. De jongens troffen het: ze hebben allebei een hand gekregen van de Sint en een zakje snoep van de Pieten. Toen ze weer thuis waren hebben wij Jonas weer opgehaald. Hij zag doorschijnend lichtgrijs.
Hannah was van zaterdag op zondag dus kortstondig enig kind. Zaterdag is ze met Alex naar het verjaardagsfeestje van Boaz gegaan. Zondag wilde ze beslist niet naar buiten. Ze heeft de hele middag lekker zitten tekenen en zingen en ze ging mee Jonas ophalen. Ook Hannah heeft haar schoen gezet, en zij heeft eveneens wat gevangen: plakletters.
Hannah was hier zo ontevreden over dat ze helemaal naar onze slaapkamer toog om haar beklag te doen: ‘Er zit geen chocoladeletter in mijn schoen! Dat komt omdat ik niet in de kamer gedanst heb’ pruilde ze. Wat bleek; op het Sinterklaasjournaal, of tijdens de intocht, was er door presentator Jeroen gezegd dat als je zou zingen en dansen in de kamer er een chocoladeletter in de schoen zou komen. Niet dus, wat een pech. Enfin, ook al was het foam in plaats van chocolade, Hannah heeft er toch maar mee gespeeld.
Gelukkig was ik er door nicht Cindy (Sinterklaas-fan van het eerste uur) tijdig op gewezen dat het Sinterklaasjournaal maandag begonnen was (door Sylvia Witteman ooit correct betiteld als: een soort 24 voor kleuters, een naar verluidt bloedstollende thrillerserie). Maar het weten is niet voldoende: je moet meekijken om te beseffen door welke emotionele achtbaan je kinderen gaan en om eventuele instructies van Sinterklaas nauwgezet op te volgen.
Nu zingen de kinderen elke dag liedjes voor de schoorsteen (is-ie toch nog ergens goed voor) en ze doen hoopvolle dansjes in de kamer. We zullen zien!