Net als veel ouders trachten ook wij van onze kinderen betere mensen te maken dan we zelf zijn. Het is ijdele hoop, ik weet het. Dit houdt o.a. in dat we eten en drinken tamelijk sterk gereguleerd hebben. We eten altijd aan tafel. We ontbijten met 2 à 3 broodjes. Om half elf is er fruit en water. Tussen twaalf en één is het middageten, met opnieuw 2 of 3 broodjes en soms iets extra’s als een ei, tosti, krentenbol, of een plakje ontbijtkoek. Meestal lunchen de kinderen thuis, twee keer per week op school. ’s Avonds eten we warm, vers gekookt en zoals gezegd zitten we daarbij met zijn allen aan tafel. (Dat laatste is beslist niet vanzelfsprekend heb ik gemerkt aan klasgenootjes van Jonas). En toe yoghurt met daarin gedroogd fruit .

Ja hoor *gaap* tot nu toe allemaal héél verantwoord, maar ga verder….

Goed, visites en feestjes en traktaties daargelaten is dit het patroon. Maar… elke dag om half vier dan is er limonade en SNOEP! En niet van dat benauwde: uit de walmende snoeptrommel (van de geur alleen al krijg je cariës) mogen de kinderen uit allerlei soorten snoep het zoetste, felst gekleurde, glibberigste en engste grabbelen dat ze maar kunnen vinden. Dat ze vervolgens met genoegen opsmekken (aan tafel weer, inderdaad)  waarbij ze intussen het zakje/doosje/stokje bestuderen, de smaak becommentariëren, de ergste kluiten uit de kiezen pulken en ev-en-tu-eel iets uitruilen. Alex en ik doen doordeweeks schijnbaar niet aan deze suikerorgie mee, in het weekend drinken wij op dat moment koffie… OK, met koek ja.

Wat onze kinderen niet weten is dat moeder zeer regelmatig ape gaat in de droppot en dat de koekjes en chocola elke week weer als sneeuw voor de zon uit de kast verdwijnen en dat beide ouders hun eigen moeders nog zouden verkopen voor chips.

Maar ja, hoe lang nog?