Je zou het misschien niet zeggen als je Jonas zo ziet:

hoewel, als je hem zo ziet misschien al een beetje meer:

Jonas is in zijn terrible twos aangeland. Dat wil zeggen dat Jonas ondeugender en dwarser is dan we van hem gewend waren. Hij klimt, valt, gilt, springt, weigert te eten, weigert te drinken, weigert te komen, verstopt dingen, smijt met dingen, spuugt op dingen (waaronder ouders), slaat met dingen op andere dingen.

Vandaag op de crèche moest hij voor het eerst op de gang staan (10 seconden). Samen met zijn partner in crime Rutger (Rugter voor Kinderhonk-intimi). Een beetje Amsterdamse ouder gaat dan op hoge poten naar de crèche om tegen de leidsters te bulderen ‘Dat doet ons kind niet!’. Maar na de slaapzaalscène van vorige week weet ik beter.

Als Jonas op bed ligt moeten we samen heel hard lachen om al zijn fratsen. Maar op het moment zelf kan het er fel aan toe gaan.

Tegelijkertijd is Jonas nu heel verlegen bij nieuwe mensen en in nieuwe situaties en gaat hij soms weer hartverscheurend huilen bij het afscheid op de crèche.