Voor het eerst hadden we dit jaar geen fietsen mee. Dat voelde vooral vooraf vreemd, maar omdat fietsen hierdoor tijdens de vakantie geen optie was, scheelde het ook onrust. Als we dus iets actiefs gingen doen (buiten zwemmen) dan was dat wandelen. De eerste keer moesten de kinderen erg wennen, maar met elke wandeling ging het beter en werden ze handiger.

Voor we op pad waren moesten Alex en ik wel altijd even doorbijten, het was moeilijk voor Jonas en Hannah om zich los te rukken van de vriendjes op de camping, en wandelschoenen aan te strikken en zich met een rugtasje in een hete auto te zetten (niet verwonderlijk). Maar elke keer, na een kwartier emmeren tijdens de eerste meters van de wandeling, was iedereen weer blij. En tegen het einde van de vakantie kozen de kinderen zelfs voor wandelen als we ze opties gaven. Ondanks de muggen, de schrammen en het zweet.

En ja, het ís ook heel leuk om na hevig ploeteren beloond te worden met een mooi uitzicht, en het broodje smaakt op grote hoogte nog beter. En onderweg zie je allerlei moois (bloemen, vlinders, paddestoelen) en lekkers (bosaardbeitjes) en wildplassen bleek veel leuker dan gewoon op de WC. Jonas sleepte onderweg naar boven met takken waar een forse herdershond zich niet voor zou schamen. Voor hem ligt de natuur vol met wapentuig. Als we Jonas niet tegenhielden sprintte hij de berg op en sprong hij er vanaf. We hebben zijn polsje vaak tussen onze vingers moeten vastschroeven.