Het zwemlesritueel begint te wennen. Jonas neemt zijn zwemtas mee, Hannah haar tas met vermaak + pakje + snoepje, ik ga niet al te dik gekleed.  Na het tropische omkleden en het grabbelen naar zwembroekje-armbandje-bonnetje zetten Hannah en ik ons in de subtropische kantine achter het grote raam. Met één oog let ik op Jonas (zwaaien , duim in de lucht steken) en met het andere oog gericht op de Pippo lees ik aan Hannah voor. Als dat lukt tenminste, want de halve straat/dorp heeft zijn kinderen op woensdag kwart voor vier op zwemles, dus er moet af en toe ook gepraat worden.

Jonas vindt zwemles heel leuk. Hij doet zijn best, hij kan de oefeningen redelijk volgen, hij durft al met zijn gezicht onder water (wel gevolgd door langdurig uitschudden). Zijn motivatie is niet het probleem, de aandachtsspanne is dat eerder. Juf Carla maakt zich er niet al te druk om, ze roept hem met luide zwembadjuffenstem of ze spettert hem weer terug bij de les.

Gisteren mochten de ouders het laatste kwartier bij de zwemles aanwezig zijn. Ik begrijp nu dat dat niet veel vaker kan, want de kinderen fladderden alle kanten op toen hun ouders langs de kant stonden. De camera’s klikten en snorden. Ik heb ook een opname gemaakt, Jonas is hierin onder andere bezig met de beenslag. Op zijn rug op de drijvende slag moet hij zijn benen van recht, buigen, hakken, wijd, KLAP sluiten.