Zondagochtend zijn we naar het fort (Fort Werk IV) hier vlakbij gelopen.  Daar waren allerlei activiteiten ter opening van het fortenseizoen. Het fort wordt elk jaar mooier gemaakt door delinquente jongeren onder leiding van een voorman. Wij hebben daar rondgelopen om een gouden vleermuis op te sporen (gevonden) en we hebben naar een marionettentheater gekeken waar door drie dames Doornroosje werd opgevoerd. Het was zeer middelmatig spel en de zang was hoog van toon en dun van stem, maar het was met de beste intenties en met overgave opgevoerd (en het duurde gelukkig niet zo lang). Jonas en Hannah vonden het in elk geval leuk. Hannah genoot ervan dat zij nu eindelijk ook eens een theatervoorstelling zag.

Vanmiddag is Jonas met mij naar het theater geweest naar Woeste Willem, de zeerover die alleen van kinderen houdt als hij ze met slagroom mag opeten. Veiligheidshalve heeft Jonas tijdens de voorstelling bij mij op schoot gezeten, maar halverwege ging hij op aanwijzing meezingen en roepen.

Na afloop van de voorstelling hebben we voor Jonas een ooglap gemaakt en Jonas heeft een tatoeage laten zetten. Ik had geen fototoestel meegenomen (en meestal is fotograferen verboden) maar twitterend personeel van theater De Speeldoos in Baarn was erbij: http://twitter.com/#!/SpeeldoosBaarn/status/191524559755821058/photo/1 dus we hebben beeld!

Jonas ligt nu in de auto op de oprit te slapen. Hij droomt vast over schatkisten en houtvlotten.

Donderdag 12 april om 9.00 zijn Marjolein en Alex met elkaar getrouwd. Jonas en Hannah hebben er dus een echte oom bij. Jonas en Hannah mochten bij de huwelijksvoltrekking zijn, ze hebben zelfs de ringen overhandigd.

Na afloop van de ceremonie hebben we taart gegeten bij Alex en Marjolein thuis. De kinderen vonden de bruidstaart heerlijk en ze hebben gespeeld met de cadeautjes die het bruidspaar aan de kinderen gaf.

Ten slotte zijn Jonas en Hannah mee gaan lunchen. De kinderen kozen allebei een bruidskroket op wittebrood, met een trouwchocomel erbij. Daarna hebben we de kinderen (eveneens tot hun vreugde) naar opa Piet en oma Henny in De Rijp gebracht, zodat wij ’s avonds zo lang als we wilden op het dansfeest konden blijven.

Jonas en Hannah wisten al een week lang dat het Pasen ging worden, en dagelijks werden we uitgehoord over het paaseiverstopritueel. Jonas wilde weten hoe dat in zijn werk ging, en of de paashaas echt bestond.

Toen we eenmaal hadden gezegd dat we op eerste paasdag ’s ochtends eieren zouden gaan zoeken in de achtertuin, herinnerde Jonas ons dagelijks aan die datum, om er zeker van te zijn dat de paashaas er niet mee zou gaan marchanderen.

Zondagochtend was Jonas al vroeg naar beneden geslopen, om de achtertuin te kunnen bekijken. Wellicht hoopte hij een glimp van de paashaas op te vangen. Die nam hij niet waar, maar hij zag wel al enkele niet zo goed verstopte paaseieren liggen. Zijn blijdschap was groot.

Nadat wijzelf, Jonas en Hannah waren aangekleed, spoedden we ons naar buiten om te gaan zoeken. Jonas en Hannah vonden al erg veel eitjes zelf, en we hoefden maar af en toe een hint te geven. Ze hadden er erg veel lol in.

Eenmaal weer binnen proefden ze enkele exemplaren en besloten dat het een mooie ochtend was.

Aan het einde van Hannahs feestweek was daar nog haar feestje. Het was een mooie, frisse lentedag en we konden het feest in de tuin beginnen. De kinderen hebben de hele middag intensief samen gespeeld.

Toen het te koud werd verhuisden we naar binnen voor warme soep. Hannah bleek wederom een vrolijke jarige die alle drukte heel gezellig vond.

De volgende ochtend riepen de kinderen: ‘Vandaag willen we helemaal niks! We hoeven ook nergens naartoe hè, mama?’ Dat hoefde niet en ze hebben de hele dag buiten en binnen gespeeld met het nieuwe speelgoed.

Maandag 19 maart werd Hannah drie jaar. Dat wilde ze graag weten! Hannah was de hele dag opgetogen en blij. ‘Ik ben jarrrrig’ riep ze die ochtend vanuit de bakfiets naar iedereen die we tegenkwamen. ’s Ochtends waren er een versierde stoel, slingers aan het plafond en al een paar cadeaus van Maickel, Yael en Boaz. ’s Middags kwam ze thuis met een feestmuts, ze had getrakteerd op Philippo en iedereen had gezongen. We aten pannenkoeken met dubbelvla toe en tot slot kreeg Hannah nog een paar cadeautjes van ons.

Het toverstafje is sinds de verjaardag vrijwel onafscheidelijk van Hannah. Het is een handig gereedschap om Hannahs sterke wil kracht bij te zetten: 5 op de 10 toverspreuken beginnen met ‘ik wil’, 4 op de 10 beginnen met ‘jij moet’ en anders kan ze er altijd nog vinnig mee meppen.

Jonas heeft zijn eerste zwemles erop zitten. Hij begon in badje 1, het groepje met de rode polsbandjes. In zijn groepje zitten 6 kinderen. Er was één ander jongetje nieuw: Jurriaan. De moeder van Jurriaan was een pro: ze was kalm, ze had geen zweet op haar voorhoofd staan en ze had zelfs een fototoestel in de aanslag! In badje 2 (geel polsbandje) zat bovendien Finn, die kent Jonas nog van de St.Vitusschool (Finn is naar een andere school gegaan). De jongens hebben even met elkaar gepraat.

*-*hier had dus een foto moeten staan als ik ook mijn zaken op orde had gehad – FAIL*-*

De eerste tien minuten mochten Hannah en ik erbij blijven zitten. De kinderen begonnen op de trap in het water, ze gingen verzitten van de hoogste naar de laagste tree en zo steeds verder in het water. Ze maakten een fontein (zittend watertrappelen), ze deden hun haar onder water, ze gingen ‘slapen’ in het water (oor in het water -> water in het oor). Even later zagen Hannah en ik vanuit de kantine hoe Jonas door hoepels stapte die steeds dieper in het water stonden en hoe hele groepje onder bogen door moest ‘zwemmen’ (lopen met handen op de bodem).

Jonas vond het fantastisch. Ik zag hem tijdens de les al een beetje praten tegen de juffrouw (die best aardig was voor een zwemjuf) en hij deed goed mee. Na afloop zei hij ‘morgen ga ik weer naar zwemles!’.

Voor de o u d e r s daarentegen is zwemles niets minder dan de hel op aarde. Het is er 40 graden, de luchtvochtigheid is 99%, iedereen heeft er haast (en is snel), niemand legt je iets uit, de meeste ouders willen liever ergens anders zijn (en de paar mensen voor wie dat niet geldt zijn pas echt eng) en het zwembadpersoneel wordt nog altijd uitsluitend gerekruteerd uit Satans elitetroepen. Bij de gedachte aan dat ik dit waarschijnlijk 2×2 jaar zal ondergaan voelde ik even wat zout water in mijn ogen wellen…

Gauw een dropmatje halen.

Donderdagavond zijn Alex en ik op oudergesprek geweest, voor de tweede keer in Jonas’ schoolloopbaan. Tot onze verrassing kregen we van juf Myrthe een tamelijk uitgebreid rapport uitgereikt over Jonas.

In het rapport en in het gesprek herkenden we onze zoon duidelijk. Er zijn veel dingen die hij leuk vindt om te doen en het liefst speelt hij met constructiespeelgoed. Hij houdt van gymmen, hij luistert graag naar verhaaltjes, hij zingt en danst goed mee met de liedjes, soms vertelt hij kort iets in de maandagochtendkring, hij komt niet vaak in conflicten terecht, hij werkt traag maar gestaag en hij weet al erg veel (‘nee juf dat is geen drinkbeker, dat is mijn BIDON!’).

We kregen van de juf de indruk dat het goed gaat met Jonas op school, dat dachten we zelf ook wel, maar de bevestiging was fijn. Opgelucht en trots gingen we weer naar huis waar de hoofdpersoon en zijn adjudant nietsvermoedend lagen te slapen.

Jonas heeft een uitnodiging gekregen voor zwemles!

Vanaf volgende week ligt hij elke woensdagmiddag vanaf 15:45 in het zwembad. Spannend zeg, we zijn benieuwd hoe hij dat gaat vinden.

Op Marktplaats heb ik wandelschoentjes gezocht voor de kinderen. Ze liepen vaak op rubber laarzen op de hei, maar dat is op den duur niet zo comfortabel (en daardoor minder leuk). Omdat het in ons belang is dat de kinderen graag willen wandelen, heb ik wat goede spullen opgesnord.

Vorig weekend zijn de wandelschoentjes van Hannah en het windstopper-vestje van Jonas aangekomen. We hebben ’s zondags gelijk een wandeling gemaakt over de hei.

Door de eerste zonnestralen warmde de heide lekker op en de kinderen liepen al snel zonder jas over de hei te rennen. Hannah kwam verrassend goed vooruit op haar nieuwe schoenen.

Deze week zijn ook de wandelschoenen van Jonas aangekomen (hij was er heel tevreden mee) en het windstopper-vestje van Hannah (ook heel tevreden want: ‘dezelfde als Fenna!’).

Ja Natuur in binnen- en buitenland, kijk maar uit, wij zijn er klaar voor!