Op dinsdag zal oma Henny Jonas tussen de middag van school halen voor een broodje. Omdat de kinderen maar een uur krijgen voor het middageten, moet die kilometer heen en terug een beetje fluks worden afgelegd. Daarom gaat oma Henny alvast vijf keer wennen op de bakfiets. Dat is ook echt nodig, want het is een ander type fiets waarvoor een aparte techniek vereist is, maar het gaat haar lukken!
Dinsdagochtend stond Jonas -op zijn paasbest gekleed- klaar om naar school te gaan. Alex en ik hadden allebei een thuiswerkdag geregeld, opdat we ons kereltje de eerste keer samen konden wegbrengen en ophalen. Stipt op tijd stonden we te glimmen voor de St.Vitusschool.
Toen we de juiste klas gevonden hadden (De Poezenmand, helemaal achterin) was juf Myrthe in eerste instantie een beetje ontstemd. Ze vroeg waarom we een uur te laat waren, de school begon immers om 8.45. We keken beteuterd, ze had ons toch echt om 9.45 besteld! Nou moe :-(.
Maar goed, het was snel opgelost en Jonas heeft gelukkig niks van dit alles gemerkt, hij keek rond in de klas en hij was zichtbaar onder de indruk. Al gauw kwam er een meisje naar hem toe dat zich voorstelde als Maria. Ze wees Jonas waar hij zijn appeltje voor de pauze in mocht leggen (in een la) en zijn drinken (ai, niet aan gedacht). Ook andere kinderen kwamen even bij ons kijken.
De kinderen hadden net geknutseld en ze waren aan het opruimen. Terwijl wij met juf Myrthe verder praatten, ontstond er schijnbaar vanzelf een kring stoeltjes en alle kinderen namen plaats. Alles is in die klas is bestickerd, gegroepeerd, gethematiseerd, aan tijden en liedjes gekoppeld (aaah…structuur, discipline, duidelijkheid 🙂 me like!) de kinderen wisten precies waar ze aan toe waren.
Jonas mocht tussen Donny en Finn zitten, op één plaats van de juf verwijderd. Daar zat hij dan, doodverlegen maar nieuwsgierig. Wij hebben hem gedag gezoend en de klas ging verder met het programma. De juf zei op besliste toon dat wij ook nog voor het raam moesten zwaaien. Dat hebben we braaf gedaan.
Om twaalf uur stonden we voor het eerst tussen een zwerm ouders, grootouders, oppassers en overblijfkrachten op het grote schoolplein te wachten tot Jonas naar buiten kwam. Aan de hand van juf Myrthe kwam hij de schooldeur uit (een andere deur dan we verwacht hadden, heel Schipholesque), wit en timide en opgelucht om ons te zien. Het was best goed gegaan zei de juf. Jonas had in de pauze zijn appeltje helemaal opgegeten, hij had slokjes drinken gekregen van de andere kinderen en daarna waren ze buiten gaan spelen. Bij het buitenspelen was hij eerst bij de juf blijven zitten, maar uiteindelijk is hij opgestaan om te spelen (ik weet niet wat).
Jonas gaat nog vijf keer wennen en na zijn verjaardag gaat hij voor het echie. Dan wordt Jonas een scholier en daarmee gaan we met het hele gezin voor de komende jaren het basisschoolritme volgen. Wat spannend!
Vlak voor Pasen ontving Jonas een prachtige kaart. Het was een uitnodiging om op school te komen wennen. Hij werd de dinsdag na Pasen al verwacht. Dat gaat opeens voortvarend van start!
Alle eieren zijn gevonden! De Paashaas had ze in de tuin verstopt; blauwe voor Jonas en roze voor Hannah. 
Oh wat genieten we van het prachtige weer en de vrije dagen van staatswege. 
De zomerste lentefoto’s komen nog.
Morgenochtend gaan Jonas en Hannah paaseieren zoeken!
Het kleine speeltuintje (voor kinderen veranderende/veranderige speeltuin. Het enige dat we nu missen is een glijbaan, de oude had een heel fijne curve waarop het goed glijden was, maar die is verdwenen tijdens de verbouwing. Hannah weigert zich vooralsnog bij dit feit neer te leggen, zij gebruikt het houten bruggetje bij het huisje als glijbaan (al is het meer een schuurbaan).
Hoera, het speeltuinseizoen is begonnen!
Dit is het eerste jaar dat Hannah echt kan meekomen in de speeltuin. Waar Jonas voorzichtig en geleidelijk dingen uitvond, gaat Hannah onbesuisder te werk. We moeten vaak sprinten vanaf de ouderlijke uitkijkpost wanneer we Hannahtje zich als een kanonskogel van de glijbaan af zien storten (ruggelings, op de buik, hoofd voorop, of -ook gezien- staand). Tot nu toe hebben we haar steeds net op tijd kunnen vangen, al ben ik bij één snoekduik wel finaal uit mijn jas gescheurd.
Jonasje heeft zijn loopfiets haast onder de knie. We moeten hem er soms op attenderen zijn handrem te gebruiken in plaats van met zijn voeten te remmen (er zit geen enkel profiel meer op zijn zolen), verder kan Jonas er alles mee en snel ook.
Hardgekookte Hannah laat onderweg en in de speeltuin geen kans voorbij gaan om aan hekjes te hangen en eraan te rammelen, ‘Hejhejhejhejheuj!’ joelend als een hooligan. Als we haar al binnen de speeltuin weten te houden… 
Onderweg naar de speeltuin stuift Hannah op haar loopfietsje alle openstaande hekken binnen, de verbaasde bewoners in hun tuin groet ze met een zwierig ‘Haai!’. Waarna wij haar -met een rood hoofd- weer de tuin van de onbekende buur uit sjouwen.
Ik win het nog net van hem, maar als Jonas uit alle macht gaat terugstoeien dan heb ik er een zware klus aan om hem de baas te blijven. Het is vooral zaak om zijn keiharde, niets ontziende schedeltje buiten bereik te houden. Al zet hij ook zonder pardon zijn knie op mijn strottenhoofd als het zo uitkomt, heel fijn allemaal. 
Dan schiet Handlanger Hannah haar broertje te hulp. Door met haar volle gewichtje aan mijn broekband te hangen en door me in mijn zij te kietelen tracht ze me uit te schakelen. Zo te zien vindt ze dat het haar gelukt is ook. Wacht eens even… wat is dat voor wapen?
Eindelijk zijn hier dan de beelden van Hannah’s tweede verjaardag. We vierden het op de dag zelf, zaterdag 19 maart. ’s Morgens, na het verjaardagsontbijt en het knutselen van de feestmuts, was Hannah ernstig en geconcentreerd bezig met het uitpakken van de verjaardagcadeautjes.
Het poppenhuis van Duplo was een schot in de roos. Hannah dook op de baby en de schommel. Ze speelt nu nog dagelijks met het huis. Jonas ook, hij speelt er verhuizingen en branden in na (en gooit de baby opzij).
Jonas gedroeg zich voorbeeldig als grote, niet-jarige broer. Hij begreep dat de verjaardag niet om hem draaide, hij was oprecht blij voor Hannah en hij vond het feest leuk. Groot was daarom zijn verrassing toen er voor hem ook een pakje bleek te staan: ‘Maar ik ben toch niet jarig… is dat voor mij? Mag ik dat voor altijd houden?’ Hij was dolgelukkig met zijn nieuwe gereedschapsset.
’s Middags was het groot feest. Hannah was aanvankelijk beduusd van de aandacht (ze werd net wakker en trof beneden een volle huiskamer), maar ze herstelde zich snel en ze heeft de rest van de middag genoten van alle bezoek. We hebben alleen foto’s van het uitpakken van de cadeautjes omdat we daarna lekker feest aan het vieren waren en er niet meer aan dachten om foto’s te maken. 
Op maandag heeft Hannah haar verjaardag gevierd op de kinderopvang. Ik knutselde traktaties met een te hoog verantwoord-creatieve-VPRO-moeder-gehalte; heel mijn vrije zondag was naar de haaien en ik had RSI van mastworpen in dropveters leggen. (Volgende keer gooi ik gewoon weer een zak rozijntjes over de schutting 😉 ). 