Gisteren werd Jonas 4 jaar. Het was een zonnige dag en Jonas was een stralend blije jarige. Hij had zelf uitgekozen wat hij aan deed (een korte broek en een hemd met lange mouwen) en hij mocht bepalen wat hij wilde eten (blauw-witte muisjes, pannenkoeken, chocoladetaart, ijs).

Jonas heeft een gezellig verjaardagsfeest gehad, met veel bezoek. Hij heeft een stapel verjaardagskaarten gekregen met felicitaties die we één voor één hebben bestudeerd. En Jonas is uitbundig getrakteerd op cadeaus, hij heeft vanochtend serieuze pogingen gedaan om met alles tegelijk te spelen.

Omdat het zulk goed weer was konden we de verjaardag in de tuin vieren.

Wat leuk was, was er veel kinderen waren om mee te spelen. De kinderen hebben geschommeld, gefietst, gevoetbald en in de zandbak gespeeld, slechts af en toe onderbroken als er iets lekkers uitgedeeld werd.

Aan het einde van de middag vroegen de kinderen of ze even televisie mochten kijken. Hier zitten Brecht, Sytze, Jonas en Hannah te lachen om Pingu.

Om acht uur was het verjaardagsfeest afgelopen, Jonas en Hannah zijn lachend in slaap gevallen. Vanochtend begon het nagenieten!

Zondag kwamen Boaz en Yael op bezoek, getooid met een grote krat vol fantastisch eten en dito humeur. Terwijl de kinderen zich vermaakten (aanvankelijk met slaapkamertje trashen au Keith Richard, later met een soort van gecoordineerd spel) konden de moeders kletsen en lachen in de tuin.

Toen Yael de laatste hand aan het eten legde (en ik werkeloos in de keuken rondhing), hebben we de kinderen gesedeerd met een paar afleveringen van Pingu.

Na het hoofdgerecht kregen we nog een ferm stuk limoenkokostaart voorgeschoteld. Iedereen aan tafel keek erg blij. Na het eten heeft Jonas het touw van de jojo stevig om Hannah’s nekje gelegd, de jojo is in beslag genomen en heeft nu gevangenisstraf. Daarna moesten alle kinderen (eerst vervoerd en) snel naar bed!

Vandaag is het zover, Jonas neemt afscheid van de peutergroep op de Sterrendaalders. Ik had hem vanochtend gebracht, met traktaties en twee bossen bloemen voor de leidsters. Jonas was blij en opgewonden dat hij mocht trakteren en hij vertelde met overslaande stem tegen iedereen die we in de gang van de Sterrendaalders passeerden: ‘Ik ga trakteren vandaag! Op knapzakjes met popcorn en kleverige snoepjes!’

Ik had toch niet geleerd van de vorige keer: ik heb me gisteren bijkans bewusteloos geknutseld aan de knapzakjes. Gelukkig heeft Jonas goed geholpen: met stokken zoeken, popcorn bakken en kaartjes stempelen. Ook heeft hij in elk zakdoekje een zakje gummibeertjes gelegd.

Vanmiddag heeft Alex de kinderen opgehaald. Jonas had een prachtig afscheid gehad en hij had er volop van genoten. De leidsters hadden een mooie feestmuts voor hem gemaakt. Het was gezellig geweest bij het trakteren, de kinderen vonden het leuk om de knapzakjes uit te pakken en ze hebben met elkaar aan tafel de popcorn opgesnoept.

De kinderen hadden gezamenlijk een afscheidsknutselwerk gemaakt. Onder toeziend oog van Jonas, want die wilde niet vertrekken. Als een opzichter hield hij de wacht bij zijn eigen cadeau. Alle extra aandacht en de bijzondere dag maakte dat Jonas een beetje door het dolle heen geraakt. Prescilla begreep eindelijk wat we bedoelden als we zeiden dat Jonas wel eens wild was na een evenement 🙂 .

In de namiddag ging Jonas voor de tweede keer wennen op de naschoolse opvang (NSO) van de Sterrendaalders. Het zag er niet uit als wennen vond Alex. Toen hij Jonas kwam ophalen was die juist bezig touw te trekken. Er trokken drie kinderen aan het ene touweinde, het touw liep door een speelhuisje op palen, en er trokken drie kinderen aan het andere touweinde. Jonas stond woest mee te trekken, hun groepje won ook nog. Op het plein dat bij de NSO hoort (een apart gedeelte) staat een klimtoestel en dat speelhuisje. Er was ook lekker de ruimte. Daar kan Jonas op maandag en donderdag straks flink rennen en spelen!

Gisteren moest Jonas op het consultatiebureau verschijnen voor de APK met DTP. Jonas vertelde onderweg aan iedereen die het horen wilde dat we op weg waren naar het consultatiebureau. Jonas vindt dat geweldig, want er is een fijne wachtkamer met speelgoed. Een paar weken geleden had Jonas me al eens voorgesteld om naar de tandarts te gaan om daar in de wachtkamer te gaan spelen.

Na het wegen (16,6 KG) en meten (104 CM) door de assistent ging Jonas zich uitleven op al het materiaal, hierbij slechts gehinderd door Hannah die ook flink tekeer ging. Toen we bij de CB-arts kwamen constateerde die staand op de drempel al dat het wel goed zat met Jonas’ verbale vaardigheden (*vink*). Jonas begon haar namelijk te diepte-interviewen.

Jonas’ lengte en gewicht bleken precies gemiddeld, hij is dus iets bijgetrokken. Na een controle van zijn hart en zijn fijne motoriek werden zijn ogen aan een test onderworpen. Dat ging maar net goed want de concentratie was ver te zoeken (het was 16:45). Ik heb uiterste zelfbeheersing moeten betrachten om me er niet mee te bemoeien.

Toen Jonas hierna de vaccinatiekoelkast wilde gaan inspecteren gooide de dokter roet in het eten: afblijven! Er moest geprikt worden. De DTP-prik deed bijna geen pijn en Jonas werd getrakteerd op een prachtige pleister waar hij heel zuinig op is. De dokter garandeerde me zo ongeveer dat er bijwerkingen zouden optreden. Dat merken we: de arm doet pijn en Jonas is koortsig en snel uit zijn doen.

Toch is het vandaag heel goed met hem gegaan. Jonas ging voor de vierde keer wennen op school. Er was onverwacht een nieuwe juf: Cynthia. Juffrouw Myrthe bleek ziek te zijn. Jonas ging redelijk ontspannen de klas in. De kring met stoeltjes in lopen vindt hij nog een beetje eng, maar tot zijn vreugde mocht hij vandaag zitten naast de juf. Vrijdag is een goede, rustige dag om te wennen zei juf Cynthia en dat bleek: Jonas heeft goed meegedaan en hij verscheen blij op het schoolplein om twaalf uur. ’s Middags thuis werd hij wel even overmand door emoties; toen had hij een korte aan-papa-vastklembui; het was wel weer spannend voor hem geweest. We merken echter minder aan hem dan de voorgaande keren.

Jonas hoeft nu nooit meer naar het consultatiebureau. De volgende keer moet Jonas naar de schoolarts voor zijn APK. Gelukkig kan hij nog een paar keer met Hannah mee om fijn in de wachtkamer te spelen.

Vandaag speelde zich tijdens het eten zonder dat we het wisten een kleine tragedie af. Hannah schrokte achtereenvolgens haar falafelballetjes en haar aardappeltjes op en ze begon blijmoedig aan haar groente (sperziebonen gekookt in tomaten + kruiden). Na één hap hield ze dat echter voor gezien en ze begon te brullen. We waren niet heel verbaasd want Hannah weigert wel vaker groente en dat gaat vaker gepaard met veel protest. Achteraf werd ons duidelijk dat haar eerste hap het (enige) gedroogde chilipepertje zal zijn geweest. Ze had het opgekauwd en haar mondje heeft daarna waarschijnlijk in brand gestaan. Geen wonder dat het meteen haar laatste hap was!


Arm meidje. We kwamen er pas achter toen al het eten op was en niemand het pepertje bleek te hebben gevonden. We hebben het afgeblust (en goedgemaakt) met een grote kom yoghurt met aardbeien.

Jonas en Hannah zijn vandaag weer op de Sterrendaalders. Nog maar vijf keer, dan neemt Jonas afscheid van zijn leidsters Prescilla (zie foto hieronder), Esther en de kinderen van zijn groep. Hannah zal zijn plek innemen op peutergroep 3.

Hannah is al een keer gaan wennen in de peutergroep en dat ging uitstekend. Ze ging als een geroutineerd receptie-bezoeker haar ronde doen om met alle kindjes een praatje maken. Ze knutselde en speelde volop mee. Dat zal wel goed komen.

Als er buiten gespeeld wordt op het plein de Sterrendaalders zoeken Jonas en Hannah elkaar vaak op. Volgens de leidsters zijn het een van de weinige broers en zussen die echt samen spelen en daarbij zelden ruzie maken, (dat doen ze namelijk thuis in de achtertuin).

Wat ze erg graag doen is samen rondrijden op één driewieler: Hannah staat achterop de treeplank en Jonas trapt zo snel als hij kan, daarbij aangevuurd door het ‘Had, ja had!’ van zijn zusje. Hannah houdt zich intussen met witte knokkeltjes om de stang geklemd stevig staande en ze kijkt heerszuchtig rond als een Romeinse wagenmenner.


Jonas zal nog wel op het terrein komen voor de naschoolse opvang, dus de Sterrendaalders verdwijnen nog niet helemaal uit beeld.

Vandaag vierden we onze tweede Koninginnedag in Bussum. Die van vorig jaar viel een beetje in het water, dus dit jaar ben ik met de kinderen ’s ochtends vroeg goed voorbereid op pad gegaan. Jonas en Hannah hadden allebei een prachtig versierde muts op van de Sterrendaalders, een vlaggetje in hun hand en gekrijte vlaggetjes op hun wangen en voorhoofd.

Eerst naar het gemeentehuis van Bussum, daar opende de burgemeester de dag en een oud-strijder hees de Nederlandse vlag samen met twee padvinders (land en zee). De fanfare speelde het volkslied en nog wat swingender nummers. Jonas vond de fanfare en de fontein (staat er altijd-!-) het mooist. Hannah keek naar mensen en vooral naar andere kindjes. Op het plein bij het gemeentehuis zei de burgemeester ‘Hallo’ tegen ons toen hij naar de vlag wandelde, en van een medewerkster van de gemeente kregen de kinderen een oranje heliumballon. Hannah kreeg er zelfs twee, ik was bang dat ze op zou stijgen. Kortom, de dag was toen al geslaagd.

Het was nog een behoorlijk officieel gedoe met oud-strijders en mensen met koninklijke onderscheidingen. Ik kleunde van schrik mis bij het hoera roepen voor de Koningin: na ‘Leve de Koningin’ wilde ik hoera-hoera-hoera roepen zoals ze in de Tweede Kamer doen, maar je blijkt steeds te moeten wachten tot de burgemeester roept ‘Leve de Koningin’ en daarna pas ‘Hoera’ brullen. De Bussumse stiff upper lips draaiden hun geplooide nekken misprijzend mijn kant op. De straf bestond eruit dat we werden overgeslagen bij het uitdelen van de jus d’orange en oranjebitter, maar ik ben gelukkig niet met kinderen en al het dorp uit gejaagd voor deze faux pas ;-).

Daarna begonnen we gedrieën aan de Bussumse vrijmarkt, waar verrassend veel bruikbaars te koop aangeboden werd. Ik heb een paar kleertjes, speelgoed en boekjes gescoord voor de kinderen. Verder heb ik nog keihard onderhandeld over een rieten mand voor mijn aardappelen (gelukt). Er werden twee mensen (vrouwen, natuurlijk) erg boos dat ik hun waar (resp. garage en vrachtwagen) niet wilde kopen na het informeren naar de prijs. Ik op mijn beurt heb spijt dat ik twee waren (resp. garage en tafeltje+stoeltjes) heb laten schieten :-). Jonas vond het maar niks die vrijmarkt ‘We moesten HEEL ver lopen papa, de HELE tijd!’ beklaagde hij zich achteraf. Hannah daarentegen was in een uitstekend humeur en leek van de festiviteiten te genieten. Ik heb Alex gebeld om me te komen helpen met Jonas toen die enorm begon tegen te stribbelen. Terwijl we op hem wachtten heb ik de kinderen omgekocht met popcorn en appelsap en Alex heeft zich daarna over Jonas ontfermd.

’s Middags zijn we lekker in de tuin gebleven, de kinderen hebben gespeeld en geslapen tussen de middag. Laat in de middag hebben we nog een ijsje gegeten volgens de traditie, want ja, alles dat je twee jaar achter elkaar doet is voor een driejarige een traditie.

Op een moment dat (de ouders van) Jonas en Hannah wel wat buitenspeelinspiratie konden gebruiken, hebben we de kasteeltent tevoorschijn gehaald en uitgeklapt. Dat had het gewenste effect: de kinderen begonnen ijverig van alles de tent in te slepen: boeken, blokken, poppen, boeken, de motor, de gereedschapskist, de driewieler, boeken, autootjes, stoepkrijt, de loopfiets, boeken, het loopfietsje van Hannah… Nadat we de voertuigen verbannen hadden uit de tent gingen de kinderen allebei fijn zitten lezen in hun kasteeltorenkamertje. Met een schaaltje nootjes erbij en limonade uit de bidon. Moet je maar eens kijken hoe gezellig het dan opeens weer wordt:

Hannah zit hier het boek ‘Nu ben ik de grote broer’ te lezen. De grote broer krijgt van haar voortdurend straf (preekt: ‘mag niet, stouterd’; priemend wijsvingertje; geeft harde klappen), het kleine baby’tje krijgt troost en complimenten (geeft zoentjes, aait, zegt ‘kom maar’ en ‘lief hè’). Haha, nee, Hannah’s ego is kerngezond!

Vandaag ging Jonas voor de tweede keer een ochtend wennen op school. Om half negen brachten Alex en Hannah hem naar zijn klas. Eenmaal binnen vond Jonas het spannend en zijn onderlip ging trillen. Jelle en de moeder van Jelle legden hem behulpzaam een paar dingen uit over de klas. Zo hangt achter juf Myrthe elke dag een waslijntje met daaraan tekeningen voor elke activiteit van dat dagdeel. Vandaag hingen daar: Koekeloere kijken; met de blokken in de bouwhoek spelen; fruit eten en iets drinken; buiten spelen. Jelle gaf ook nog wat andere informatie als: ‘Mijn opa en oma hebben allebei altijd pijn in hun rug, ALTIJD, en daarom kunnen ze me helemaal NOOIT optillen!’ Dat weten we dan ook weer :-).

Als de juf wil dat de ouders vertrekken uit de klas (om 8.45) dan klapt ze een aantal keer in haar handen, de kleutertjes klappen mee en brullen dan: ‘Nu moeten jullie weg!’. Toen dat zover was moest Jonas even huilen. De juf trok hem op schoot en zei dat papa nu ging zwaaien door het raam. Nadat Alex gezwaaid had en met Hannah vertrokken was, ging het snel beter en zette juf Myrthe hem weer op zijn stoel.

Koekeloere kijken vond Jonas leuk. In de pauze heeft hij zijn appeltje opgegeten en zijn hele bidon limonade (350 cc) leeggeklokt. Omdat Jonas op school nog niet naar de WC durfde, leverde dat thuis een gedenkwaardig grote plas op. ‘Ik heb niet in mijn broek geplast!’ meldde hij trots. In de bouwhoek had Jonas goed meegedaan, hij had samen met andere kleuters gebouwd aan een spooktunnel. De juf zei dat hij af en toe met andere kindjes praatte. Ze vond hem volstrekt normaal reageren op zijn eerste wendagen, inclusief verlegenheid, zwijgzaamheid en afreageren thuis. Dat horen wij natuurlijk het allerliefst.

Nu is het meivakantie, over anderhalve week gaat Jonas verder met wennen op school.

Op eerste paasdag waren we op bezoek in Aalsmeer. We hebben genoten van het zomerse weer, onder andere tijdens een wandeling over het surfeiland. We waren er de bezoekers met veruit het meeste textiel aan: het leek wel of heel Aalsmeer in bikini lag te puffen op het strandje.