Met enige regelmaat wandelen we op de hei. Eén van de vaste rondjes is de ‘huttenwandeling’. Die heet zo omdat we onderweg tentachtige constructies van takken tegenkomen. Evenals omgevallen bomen, daarnaast runderen, soms schapen, holen en klaphekken en veeroosters. Allemaal uitstekend lokaas om de kinderen (vooral Jonas) te motiveren om verder te lopen. Zodra Hannah het wandelen moe wordt mag ze in de rugdrager. Dat vindt ze heel fijn dus zo blijft iedereen blij. De stukjes die ze wandelt worden overigens steeds groter.

Op deze koude zondagochtend (twee weken geleden) hadden Jonas en Hannah daarbij hun laarsjes aan. Jonas blauwe, net als Gijsje; Hannah rode, net als Gonnie.

We hebben een heerlijke kerstvakantie gehad. Jonas en Hannah hadden vrij van de Sterrendaalders. Gelukkig viel er met hun ouders ook genoeg te beleven.

We hebben wandelingen gemaakt:

in de sneeuw gesleed en gespeeld:

de kerstboom uit de voortuin gegraven en opgetuigd:

Kerst gevierd met de families:

Oud & Nieuw gevierd met Frans en Beppechien en Fenna, Brecht en Sytze:

en er bleef gelukkig genoeg tijd over om lekker te knutselen, te spelen en te lezen.

Het was mooi, maar de vakantie is afgelopen, dus nu Gaan We Weer Normaal Doen*.
Hopelijk niet voor lang!

(* dit zegt echt élke moeder)

Moet je dit nou zien:

Sytze en Jonas hebben allebei een bouwvakkershelm. Op Oudejaarsavond hebben ze samen met Brecht de hele avond gespeeld dat ze werkmannes waren. Ze hebben onze hele woonkamer verbouwd.

Deze foto’s zijn ver na twaalven genomen, ongelooflijk toch!

Sinterklaas is erg gul geweest voor onze kinderen, of ik kan beter zeggen: Sinterklaas is hard aangekomen dit jaar.

Sint en zijn pieten hebben een aantal keer wat in de schoen gedaan van onze lieve kinderen. Jonas was verrukt, helemaal door het dolle van respectievelijk een plastic dino en drie pepernoten; een autootje met marsepeinen fruit, een mooie tandenborstel met chocolademunten. “Dank u Sinterklaas” gilde hij in de open haard, terwijl hij zijn cadeau in de schoorsteen stak om de Sint te laten zien waar hij zo blij mee was.

Jonas en Hannah hebben allebei sinterklaasliedjes geleerd en die hebben we regelmatig gezongen met zijn vieren. Hannah zingt nu nog vaak “bonnebonnebonne” tijdens het spelen.

Op vijf december is de Sint met zijn mannen bij ons langsgeweest: ze hebben hard op de zijdeur gebonsd en toen we gingen kijken bleken ze twee zakken met cadeautjes in onze bijkeuken te hebben gezet. We hebben onze hoofden om de deur gestoken om ze te kunnen zien, maar ze waren alweer op weg naar het volgende huis, hun sporen stonden in de sneeuw.

We hebben de zakken naar binnen gesleept en zijn begonnen met uitpakken. De kinderen wisten niet meer waar ze kijken moesten van het speelgoed. Hannah wilde steeds spelen met haar cadeautjes, maar dat kon niet omdat ze dan alweer iets moest uitpakken, de schat. Jonas kon haast niet meer slapen na afloop, hij stuiterde van opwinding. Het was één groot feest, maar Sint mag het volgend jaar wel kalmer aan doen. De kinderen moeten maar minder lief zijn komend jaar.

Vanaf de volgende dag, toen de rook was opgetrokken hebben de kinderen heerlijk gespeeld met hun mooie, nieuwe speelgoed.

Er gebeurt zoveel in het leven van Jonas en Hannahtje. We kunnen het haast niet bijbenen op het blog.

Hier een paar recente belevenisjes van/met Jonas:

Op de foto zie je Jonas die Hannah op schoot getrokken heeft om haar voor te lezen. Dit gebeurde ’s ochtends vroeg.

Een andere keer toen ik ’s ochtends vroeg op Jonas’ kamer kwam, had hij een bibliotheek gebouwd. Die bestond vooral uit een inleverbalie en een uitleenbalie. In Bussum (overal waarschijnlijk) gaat inleveren en lenen van boeken geautomatiseerd. Die handelingen zijn voor Jonas het hoogtepunt van het bibliotheekbezoek: eerst de boeken afbiepen en vervolgens door de brievenbus doen waar ze over het glijbaantje een bak in gaan, dan boekjes zoeken, tenslotte één voor één scannen met veel bliepgeluidjes en nog een uitgespuugd bonnetje afscheuren. Jonas had zelfs zijn laptop naar zijn kamer gesleept om de bibliotheek nog echter te maken. De balies en het glijbaantje waren overigens gebouwd van, juist ja, boeken. De boekenkast was leeg.

Er komt sowieso steeds meer fantasie in zijn spel, hij doet nu vooral nog alsof een bepaald voorwerp iets anders is -meestal een stuk gereedschap. De boot in de speeltuin met de hoge glijbaan en het huisje begint ook steeds meer tot de verbeelding te spreken. Hij vaart er vaak mee naar Aalsmeer, via Weesp.

Jonas werkt ook op kantoor zegt hij zelf. Hij heeft er een computer en een bureau “en verder niks“. Als wij vragen wat doe je daar de hele dag? “Timmeren, boren, zagen en ik ga alles werken en verder weet ik niet“. Jonas vertelt ook welke kleuren zijn kantoor heeft (wisselt, maar lijkt qua beschrijving het meest op mama’s kantoor) en wie er nog meer werken: “niemand, en dat was het“.

Jonas kan tot twintig tellen, hij kan ook met redelijke betrouwbaarheid aantallen onder de 10 tellen, hij vraagt naar allerlei letters en hij ziet ook overal letters (in broodkorsten bijvoorbeeld). Verder kan Jonas bijna helemaal zelf naar de WC (afhankelijk van welk type knopen de broek heeft, en in het donker gaat Jonas niet alleen), Jonas kan zich bijna zelfstandig aankleden “Moet deze sok aan deze voet of aan de andere mama?” en Jonas doet zijn middagslaapje al zonder luier. We waren ook begonnen met Jonas zelf zijn brood laten smeren, maar dit sprak hem absoluut niet aan dus voorlopig smeer ik zijn broodjes weer. Het levert een geringe tijdswinst op voor onze traaaage eter. Hannahtje kauwt haar broodjes ferm naar binnen (ze is echt een broodmonstertje), het is altijd Jonas op wie we moeten wachten ’s ochtends. Daar staat tegenover dat Jonas wel weer redelijk zijn avondeten eet, terwijl Hannah het warme eten letterlijk in haar haar smeert, op de grond gooit, of bij haar moeder in de bek tracht te werpen (meestal met succes).

Jonas heeft het opgeven van zijn speen redelijk verhapstukt. Alleen, nu zingt hij ’s ochtends in bed en hij praat honderduit. Het is heel gezellig, maar hij begint soms al om half zes, zes uur. Dat vind ik te gortig, helemaal voor kleine Hannah die er -afgaande op de donkergrijze wallen onder haar ogen en dito ochtendhumeur- te vroeg van wakker wordt. We gaan nu de Boaz-methode proberen: op het nachtlampje zit een tijdschakelaar. Pas als de lamp brandt mag Jonas uit bed komen, bijvoorbeeld om bibliotheekje te spelen.

Brrr het is guur herfstweer geworden. Weer om binnen te spelen, open haard aan, muziekje erbij en vooruit, ook een pepernootje en een portje. Hannah en Jonas hebben er plezier in om samen te tekenen en schilderen. Jonas heeft het vingerverven ontdekt. Zoals bij alles praat hij ook hierbij honderduit. Op deze foto’s tekent Hannah (dat wil zeggen, ze is vooral bezig potloden te verwisselen in de houder), maar de keer daarna wilde ze ook een kliederschort aan en ook haar handjes in de verf (Hannah is vrij duidelijk). Ze hebben mooie werkjes gemaakt. Jonas schildert hier een roos.

Zondag hebben we ons extra uur wintertijd heel aangenaam besteed, we zijn we op bezoek geweest bij Boaz, Maickel en Yaël (‘Botas, Maka en Jakl’ volgens Hannah). Het was weer gezellig. Boazje had drie dagen daarvoor nog een operatie ondergaan in het ziekenhuis, maar er was niets aan hem te merken, ongelooflijk! Jonas en Boaz spelen graag met elkaar, al moet de wandtegelwijsheid ‘Samen spelen is samen delen’ op zo’n middag altijd wel een paar keer door de moeders worden opgedist. Hannah scharrelt er omheen & tussendoor, ze wacht haar kansen af tot het juiste speelgoed beschikbaar is. OK, soms grijpt ze haar kans, tot ongenoegen van Boaz.



Na het spelen in de speeltuin mochten we blijven eten. De kinderen kregen hun gado-gado aan een echte, eigen kindertafel.

Jonas mag vaak zeggen naar welke speeltuin we gaan. Er is keuze uit zes en Jonas heeft per keer een wisselende, maar duidelijke voorkeur. De speeltuin wordt aangeduid met het meest interessante speeltoestel. Dit is volgens Jonas de speeltuin ‘met de hoge toren bij de hei’.

We hebben o.a. ook ‘die met de hoge glijbaan en het kleine huisje’, ‘Bijlstraat met de kleine fietsjes en de schommel’, ‘Bijlstraat met het voetbalveldje en het klimrek’,’speeltuintje bij de tandarts’ (die vormt een uitzondering; de tandarts speelt nooit mee) en ‘die met de brandweerstang’. De laatste speeltuin had zich goed verstopt in een hoekje van Bussum, maar is ontdekt door oma Henny!

We zijn eind oktober een weekend met de familie in Garderen uitgenodigd, ter ere van het 40-jarig huwelijk van opa Huub en oma Elly. Het was een gezellig en luxe familieweekend, met een sjiek diner en een heerlijk ontbijtbuffet. Jonas en Hannah zijn lang opgebleven en ze hebben het erg naar hun zin gehad, Jonas mocht met de kok mee naar de keuken om zelf een ijsje te maken. Hij kwam apetrots terug met een koksmuts (die wij vervolgens hebben laten liggen, dom).


We hebben zondagochtend nog een mooie wandeling gemaakt door het Speulderbos, dat was erg mooi en het bleef gelukkig droog. Jonas heeft de 5km zelf gelopen!


Na heeft weekend heeft Jonas samen met ons zijn speentje weggegooid. Het was de eerste nacht een hard gelag voor hem, hij had moeite om in slaap te vallen, maar inmiddels is hij het wel gewend. Wij moeten nu wennen aan dat Jonas nu ’s ochtends zingt in zijn kamer.

Deze week hebben we goed nieuws gekregen, Jonas heeft een plaats op de basisschool! Dat is een pak van ons hart. Jonas zal op 22 mei 2011 beginnen in groep 1 op de St.Vitusschool in Bussum. We hopen van harte dat hij daar een heerlijke schooltijd zal hebben.