Hannah verandert snel de laatste tijd: ze loopt nu goed, ze rent af en toe, ze neemt onderweg dingen mee (heel handige vaardigheid), ze klimt (en valt) veel. Parallel daaraan ontwikkelt ze haar taalvaardigheid. Ze praat uit zichzelf, kan steeds meer woordjes nazeggen, ze begrijpt onze uitleg beter, ze wijst naar dingen die wij benoemen. De langste zin die ze kan zeggen is ‘hallo mama!’. Verder is ze thuis en op de kinderopvang behoorlijk ondeugend. Thuis zweept ze Jonas op tot overtredingen, en op de kinderopvang is ze elke dag wel betrokken bij een speelgoedtwistje of een duwpartijtje. Riemen vast allemaal, de komende 16 jaar!

Fietsen doen we hier nog steeds heel veel. Een van de mooiere routes loopt door de bossen langs Bikbergen (boven Bussum), langs Oud Valkeveen en het Gooimeer en dan via Huizen en de Laarder hei terug naar Bussum.

We genoten vandaag met het mooie weer nog maar eens van het uitzicht op het Gooimeer. Hannah had het enorm naar haar zin. Ze vindt het fijn om op de fiets om zich heen te kijken, en een appeltje en een bidon met water tijdens een pauze onderweg versmaadt ze ook niet.

Hannah had dit weekend het rijk alleen, want Jonas logeerde bij opa Piet en oma Henny en Michiel. Dat gaf haar de mogelijkheid om een aantal activiteiten te ontplooien die moeilijker zijn te realiseren als er een driejarige tornado in de kamer woedt.

Zoals het stapelen van blokken. Hannah kan het al heel goed, soms stapelt ze wel tien stenen op elkaar.

Zo warm en droog als het in juni en juli was, zo guur en nat is het in augustus. Vanochtend besloten we het er na weer een hoosbui toch maar op te wagen en maakten we een fietstochtje over de Bussumse hei, die nu prachtig paars begint te kleuren.

Na afloop hingen Jonas en Hannah groggy in hun fietsstoeltjes, omdat we vrij laat op pad waren gegaan. Maar ze veerden direct op toen we onze lunch bij de poffertjeskraam van Van der Steen bleken te gaan nuttigen.

Het was smullen en smikkelen geblazen…

Hannah heeft vanmiddag haar eerste stapjes gezet! Vijf hele stappen, van Alex naar oma Henny, helemaal los. Ze glunderde ervan. Meer zat er ook niet in, al lokten Alex en oma Henny haar nog zoveel, ze deed het geen tweede keer. Morgen proberen we het weer. De camera lag startklaar, maar er was geen tijd om een foto te nemen. We doen ons best bij een volgende poging!

Dit waren Hannah’s eerste schoenen, ze heeft ze gekregen van Boaz. Zoals je ziet heeft ze ze tot op, nee, dóór de draad versleten.

Na wat vruchteloze pogingen op Marktplaats (babyschoentjes = moeilijke handel door gehechte moeders, pfff) ben ik zaterdag met Hannah naar de plaatselijke kinderschoenenwinkel gefietst voor een nieuw paar. De uitverkoop was al weken aan de gang, dit waren de allerlaatste in maat 21 in het rek:

Hannah is er dolgelukkig mee. Ze heeft het vaak over haar chnchn, ze wijst ze aan en gebaart dat we ze haar aan moeten trekken.

Hannah zit tegen lopen aan, ze heeft al een paar keer los gestaan in de kamer en liet zich toen weer zakken. We wachten in spanning af. De tape staat op scherp in de videocamera, de spiegelreflex ligt ernaast. Als het moment daar is zullen we als paparazzi tekeer gaan.

Jonas was de afgelopen twee dagen ziek, hij had koorts en was lusteloos.

Vrijdagavond trof ik een verhit, klam jongetje aan dat dringend op schoot wilde. Zaterdag stiefelde Jonas koortsig door de kamer in zijn pyjama. Een voordeel was dat hij wat langer op schoot wilde zitten en dat hij toch wel gesteld bleek op zijn ouders. Een nadeel was dat onze fietsplannen niet door konden gaan. Vandaag was de koorts gezakt, maar het humeur was nog wankel.

Ik ben vanochtend met Jonas en Hannah naar de kinderboerderij in Naarden geweest. Daar hebben ze voornamelijk gegild: over de hond, de geit en het schaap. ‘Mama, optillen!’. Nou was een grote hond ook wel erg hard aan het blaffen tegen een kat -die zich daar niets van aantrok- en omdat de geit en het schaap ongeveer even groot waren als de hond, werden ook die arme dieren resoluut als verdacht aangemerkt door beide kinderen.

Toen heb ik ze maar opgepakt en in de bakfiets gezet om in het nabijgelegen speeltuintje te gaan spelen.

Zaterdag heeft Alex ons zieke kipje voorgelezen. Hannah profiteerde volop mee!

De tweede week van onze vakantie hebben we doorgebracht in de Ardennen, in La Houckaye Blanche, een mooi oud landhuis waar wij een deel van mochten bewonen. Het was die week zeer warm (30-35 graden). We zijn niet gaan fietsen om te voorkomen dat we na een uur twee stoofpeertjes in de kinderfietskar zouden aantreffen. We hebben wel veel in de tuin gespeeld, waar Jonas en Hannah lekker aanklooiden met water, en we hebben een paar wandelingen in de omgeving gemaakt. Eén van de wandelingen was bij de watervallen van Coo (gevaarlijk dicht bij Plopsaland). Jonas was zeer onder de indruk van de watervallen, hij heeft het er nu nog over. Een andere wandeling was op de Hoge Venen (Hautes Fagnes), ten oosten van Eupen. Tijdens die wandeling heeft Jonas maar liefst 8 kilometer gelopen over moeilijk terrein (hij heeft slechts één kilometer op mijn rug gezeten). Hannah gaf intussen aanwijzingen vanuit de rugdrager.

Jonas en Hannah hebben een nieuwe hobby: om beurten lang, hard en hoog gillen. Vre-se-lijk.