Vandaag ben ik met Hannah naar het consultatiebureau geweest. Hij is gevestigd in het gloednieuwe gebouw van de Brede School in Bussum. Hannah blijkt gemiddeld van lengte, maar haar gewicht en hoofdomtrek zijn allebei ongeveer twee standaarddeviaties onder het gemiddelde. Toch kregen we geen klachten. ‘Het is gewoon een lang, tenger meisje’ was het commentaar. Opgelucht borgen we onze kloofbijl weer op. We gaan dus lekker door met voederen, Hannah mag al haast volledig met de pot mee-eten. Hannah kreeg ook weer twee injecties, ze is inmiddels tegen een heel alfabet gevaccineerd. Opnieuw hoefde ze bijna niet te huilen. Dapper meidje.

Morgen ga ik met Hannah naar het consultatiebureau. Voor het eerst in Bussum. Ik ben benieuwd hoe de babypolitie hier is.

Hannah is veel aan het kruipen, of nee tijgeren heet het denk ik nog, want ze buigt haar knietjes er niet bij. Ze maakt een mooie, symmetrische schoolslag over de vloer, steunend op haar onderarmen, borst en voetjes. Ze gaat er verschrikkelijk hard mee! Het is dus opletten voor ons. Gelukkig is ze zo blij tijdens het kruipen dat ze erbij loeit als een sirene: “Da-Da-Da-Da-Daaa“!!

Onderweg komt Hannah allerlei interessante dingen tegen die ze in haar mond stopt: een keihard geworden stukje brood, een verdwaalde rozijn. Vandaag kauwde ze wel heel lang op haar vondst: het bleek het doorschijnende lijk van een reeds lang overleden pissebed te zijn *burk*. Op je gezondheid Hannah.

Hannah drinkt zelf en eet haar brood zelf! We mogen ons er ook niet meer mee bemoeien.

Onze blijerd sluit af met klap eens in je handjes.

Laatst waren Frans en Beppechien bij ons op bezoek met de kinderen. Vlak voor het eten mochten ze even naar Kikker kijken. Moet je zien hoe intens er gekeken wordt. Dankzij de elektronische oppas konden wij intussen de tafel dekken en in de pannen roeren. Hieronder staan achtereenvolgens Jonas, Brecht, Sytze en Fenna.

Mensen van de mijlpalen, trekt uw agenda’s: in de middag van woensdag 20 januari zagen wij Hannah voor het eerst substantieel van plek veranderen. Hannah wringt, tijgert, klauwt en schopt, totdat ze een begeerd speelgoedje bereikt heeft. Ook al is dat onder een meubel. Het allerhardst kruipt ze naar het gele orgeltje van Jonas. Alleen als Jonas slaapt maakt ze een kans om daarmee te spelen, dus dat moet SNEL!

We wonen nu een maand in Bussum, vlakbij de hei. Door al het klussen, kennismaken en door het feit dat Jonas en Hannah zowat om en om slapen, was het ons nog niet gelukt om een wandeling over de hei te maken. Als ze allebei wakker waren moesten er gegeten, of het was alweer donker.

Vorige week zondag hadden we beet, we hebben Jonas direct uit zijn middagdut in de auto gezet, nog nadampend van de slaap. Hij kreeg een broodje in handen gedrukt en we zijn plankgas de 500 meter naar de hei gescheurd om geen tijd te verliezen.

Met succes, in de laatste stralen bleke zon hebben we een heel mooie winterwandeling gemaakt.


Daarna hebben we intens tevreden voor ons haardvuur gezeten, dat nep is maar wel verdómd goed gefaket. Jonas is fan: hij vraagt al bij het ontbijt of de open haard aan mag.

Hannah heeft weinig geluk de afgelopen weken. Ze is weer ziek. Gisteren belde de kinderopvang of ik haar op wilde komen halen. Dat was al de derde keer in een maand. Het is allemaal niet schokkend ernstig (koorts, spugen, zeer mondje), maar naar voelt ze zich wel. Hannah eet er slecht van en ze is al zo’n dunnetje. Het consultatiebureau zal straks de zweep weer laten knallen, bah.

Hannah in betere tijden.

Op de kinderopvang (‘de Sterrendaalders’) hadden ze al gezegd dat Jonas graag knutselt. Thuis wil Jonas de laatste tijd ook weleens tekenen. Hij kleurt niet alleen de tekening in, maar ook het voorbeeld. Hij synchroniseert de plaatjes eigenlijk.

Op de foto kun je zien wat een korte haren Jonas nu heeft. De kapper heeft hem afschuwelijk te grazen gehad. Ik was speciaal naar een kinderkapper gegaan, maar knippen kon ze niet en met kinderen omgaan al helemaal niet. Rekenen kon ze wel: ik moest 21 euro dokken. tssk.