Vandaag hebben we het wiegje opgehaald dat we mogen lenen van Yaël en Maickel. Terwijl wij bezig waren met alle onderdelen, mocht Jonas even op Boaz’ BMW Z10 en spelen met Boaz’ Elmo. Dat was natuurlijk behoorlijk fantastisch, alleen erg jammer dat Boazje er vandaag zelf niet was.

Steeds beweeglijker en ondernemender wordt ons kleine kereltje. Eigenlijk loopt hij de hele dag door het huis te apekooien. Het begon ermee dat hij op zijn eigen bureautje ging staan, maar inmiddels gaat het verder: hij klimt succesvol op alle stoelen, krukjes en bedden in huis, op en van trappen én hij weet zelf in zijn Tripp Trapp te komen(!). Wij zien deze baldadigheden met klotsende oksels aan. Voor de zekerheid laten we Bokito Barten minstens 1x daags flink uit. We hopen dat we hem niet hangend in de lamp zullen aantreffen als hij zijn energie voldoende kwijtraakt.

Jonas in rustiger tijden, stevig ingesnoerd in zijn gordel (tijdens klimacties is er geen tijd voor foto’s).

Jonas heeft de derde variant van zichzelf ontdekt. Eerst was er Jonas, toen kwam spiegelbeeld-Jonas (Jonas zegt tegenwoordig geroutineerd/verveeld ‘Totasj’ als hij langs een spiegel loopt, zonder te kijken) en nu is er ook schaduw-Jonas.

Schaduw-Jonas is lastiger te vatten dan spiegelbeeld-Jonas, maar hij is op mooie dagen wel alom aanwezig. Jonas vindt het leuk om voor een deur of muur te gaan staan en dan zijn schaduw te laten zwaaien. Als hij in een woeste bui is, kan zijn schaduw zelfs springen (denkt Jonas). Aan tafel gaat dat natuurlijk niet, dan is schaduw-Jonas nogal beperkt in zijn bewegingen.

We gaan dagelijks met Jonas naar buiten, ook als het weer wat minder op onze hand is. De polaire koude van vandaag werd gelukkig aanzienlijk dapperder gedragen door onze kleine dribbelaar dan door zijn klappertandende ouders.

Halverwege beloonden we onszelf in Café 1900 met warme chocolademelk, vers sinaasappelsap, twee goede stukken chocoladetaart en last but not least een flesje appelsap met een rietje voor Jonas. Jonas heeft bij ons weten nog nooit door een rietje gedronken, maar binnen een paar minuten had hij door hoe het principe werkt en zoog hij zijn drankje dapper naar binnen.

…Maar boekvertrapping. Jonas leest zich een slag in de rondte door zijn ruime boekencollectie. Meestal zit hij dan bij zijn deel van onze boekenkast en trekt er boek na boek uit. Hij bladert er lustig op los, onderwijl neuriënd en de situatie ter plaatse becommentariërend.

Als hij er uiteindelijk genoeg van heeft, dan slinkt het respect voor het geschreven woord schrikbarend…

Jonas is gelukkig bijna genezen van de griep. Vanochtend liep hij vrolijk rond te banjeren en hij ging veel zelf spelen. In zijn eentje lezen doet Jonas al regelmatig, maar in gezelschap is het nog leuker. Daarom nodigde Jonas ezeltje Iejoor uit om fijn mee te lezen over boerderijen en de groenten die van het land afkomen.

Jonas maakt er af en toe een sport van om voor Houdini te spelen. Als er eten richting zijn mondje wordt getransporteerd dat niet aan zijn normen voldoet (zie noot [1]), dan besluit hij de laatste tijd nog wel eens om alle luiken dicht te gooien. En weg is hij. Dat houdt hij vrij lang vol, langer dan zijn ouders in ieder geval. Gelukkig wordt alleen ons humeur erdoor aangetast. Jonas houdt al die tijd en met groot gemak een voldaan grijnsje op zijn gezicht.

Noot 1:
[1] te grof gemalen
[2] ratio vlees:groente kleiner dan 1:3
[3] celstructuur van verwerkte groenten neigt naar draadvormig
[4] temperatuur hoger dan 37°C
Uit: Alex Barten, Eveline Zandvliet, Spijswetten van een klein eigenwijs jongetje, 1e druk 2009, E.B. Amsterdam

Er was vorige week nog geen bericht over een griepepidemie in midden-Nederland in de landelijke dagbladen verschenen, of Jonas zat ziek thuis. Helaas hebben wij één dag later hetzelfde opgelopen, zodat we nu al een kleine week ons huis gedrieën zitten vol te pompen met bacillen (keel, neus, hoofd) en virussen (lijf en leden) van verschillend pluimage.

Jonas heeft het flink te pakken. Slechts cranberry’s, rozijnen en heel af en toe een boterham of schaaltje yoghurt wenst hij nog te eten. Voor andere etenswaar haalt hij zijn in functie aangetaste neusje op. Er is nog geen teken van verbetering bij ons zieke kippetje. Degene die zich op dat moment het minst beroerd voelt, gaat rustig boekjes met hem lezen of een extra aflevering Sesamstraat kijken. Want tot veel meer is Jonasje niet in staat.

Jonas heeft langzamerhand een flinke collectie boeken opgebouwd. De kartonnen exemplaren stonden altijd op zijn bureautje, zoals je op deze foto ziet. Er was daardoor echter geen plaats voor zijn andere hobby’s als tekenen, spelen met de autoknikkerbaan, puzzelen en limonade drinken. Wij hebben de kiezen op elkaar gezet en onze boekenkast rücksichtlos uitgedund, net zolang tot er een plankje voor Jonas overschoot. Onze kleine bibliofiel is zeer in zijn nopjes met zijn eigen boekenkast.

Het was vanmiddag weer hoog tijd om Jonasje schoon te boenen van alle koekkruimels, rodebietenstamp, ingelopen rozijnen, versteend snot, lang overleden fruitjes, etcetera. Gelukkig vindt hij het heerlijk in bad. Maar: Alles Moet Mee.