Zijn ze nu groen, grijs of blauw? Of alledrie?

Afgelopen zondag kwam tante Marjolein op bezoek. Omdat het mooi weer was, hadden we besloten een drankje en een taartje te gaan eten op het terras van het zojuist geopende restaurant Merkelbach in park Frankendael. Koffie, thee en taart smaakten uitstekend en het terras lag mooi in het oude deel van het park. Bovendien had Jonas helemaal van huis tot Wethouder Frankeweg gelopen. hij wilde vast aan zijn tante laten zien wat hij allemaal in zijn mars had.

Terug in huis kreeg Jonas te eten en te drinken van Marjolein; hij had het reuze naar zijn zin.

Jonas kan steeds beter staan en hij kan zich op zijn tenen optrekken aan de tafelrand. Dat betekent dat we glas- en servieswerk, messen en ander kindonvriendelijk tuig steeds verder van de tafelrand af moeten leggen.

Vorige week maakte onze kleine ontdekkingsreiziger annex hacker het wel wel heel bont. Onze nauwkeurig op de computer beheerde fotocollectie bleek fors gemuteerd te zijn, terwijl Alex bezig was geweest met het bereiden van het avondeten. Heel wat foto’s waren opeens geconverteerd naar zwart-wit, verplaatst, van een andere score voorzien of anderszins aangepast. De omvang van de schade was groot, zeker gezien het feit dat Jonas het toetsenbord niet eens kan zien. Alex had er een uur werk aan om alles weer recht te trekken. Voortaan wordt de computer dus direct gelockt als we opstaan…

Televie kijken doen we nog niet zo vaak met Jonas. Af en toe maken we echter een uitzondering voor Sesamstraat, dat tenminste niet al te erg debiliseert. Jonas verdwijnt zo ongeveer in de televisie, zodra zijn koek etende en alles tellende helden op het scherm verschijnen.

Jonas wijst tegenwoordig naar alle objecten die er wat hem betreft toe doen. Wij zeggen dan braaf na wat hij aanwijst en zo houdt hij ons aan een touwtje. Behalve duidend wijzen doet Jonas ook aan grensbepalend wijzen: “Ik wijs nu naar een blik thee waarvan ik weet dat ik er niet aan mag komen, toch papa?” Meestal voorafgegaan door een schuldbewuste blik.

Haaa…

Tsjie!

Hehehe…

Jonas gaat regelmatig met opa en oma of met ons op stap naar de speeltuin op het Mariotteplein. Gewapend met schep, hark, emmer, zeef en taartvorm vermaakt hij zich daar uitstekend, mits wij hem af en toe op een speeltoestel hijsen.

Soms echter wil Jonas met ‘groters’ spelen. Oudere kinderen hebben over het algemeen een stuk minder belangstelling voor kleine Jonas dan voor elkaar, dus dat lukt niet altijd. Spijtig kijkt Jonas dan toe wat hij allemaal mist.