Jonas wil de laatste tijd na het avondeten kiezen uit drie activiteiten, voordat hij naar bed gaat:

1. “Papa, ik mag nog ééven spelen voordat ik naar bed gaat“.
2. “Ik wil een boekje lezen” (waarmee Jonas bedoelt dat er voorgelezen dient te worden).
3. “Ik wil een spelletje spelen“.

Keuze 3 betreft Memory, want andere spelletjes kent Jonas nog niet. Als de Memorysteentjes eenmaal op tafel zijn uitgespreid en gehusseld en als Jonas alle figuren op de speldoos heeft benoemd (zonder die laatste activiteit kan het spel niet starten), dan bepalen we wie er mag beginnen. Meestal is dat de winnaar van de laatste keer.

Vanaf dat moment is het alle zeilen bijzetten voor ons, want Jonas begint zich tot een ware Memory-adept te ontwikkelen. Als hij een goede dag heeft (d.w.z. voldoende concentratie kan opbrengen), dan blijven er niet veel combinaties voor ons over. Nu heeft Jonas wel het voordeel dat hij af en toe een paar steentjes in de schoot geworpen krijgt, want soms kan hij zich niet inhouden als wij een steentje omdraaien en Jonas weet waar de dubbelganger ligt. Dan wordt deze er bliksemsnel door hem bijgelapt en om het gezellig te houden krijgt Jonas dan de steentjes.

Het concept van winnen wordt Jonas langzaamaan duidelijk. Hij weet inmiddels dat de winnaar door de overige deelnemers wordt toegejuicht, maar hij weet nog niet precies hoe bepaald wordt wie de winnaar is. We leggen na het spel altijd de stapeltjes tegen elkaar aan, waarna Jonas de vraag wie de hoogste stapel heeft steevast beantwoordt met een welgemeend “ikke!“. En zo eindigt de avond altijd in harmonie.

Na de koop van onze Bussumse villa is de badkamer van de grond af aan gerenoveerd. Behalve een douche hebben we er ook een bad in laten aanbrengen. Niet voor onszelf, want wij zijn douchers, maar voor Jonas en Hannah. Dan zouden ze fijn samen in bad kunnen gaan, als Hannah eenmaal kon zitten.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zo ver. Geholpen door een speciaal bezuignapt zitje kon Hannah net zo fier in bad zitten als Jonas. Ze vonden het allebei geweldig. Jonas hield aanvankelijk zijn speelgoed angstvallig uit Hannah’s buurt, maar al snel werd hij wat inschikkelijker. Hannah spatte en gilde dat het een lust was, en Jonas verkende de wetten van de zwaartekracht. Het nieuwe regime is een groot succes!

Jonas is behoorlijk goed in het uitspreken van namen. Zijn eigen naam evolueerde echter langzamerhand van Totasj naar Jojas naar Joashje (= Jonasje). Maar vandaag sprak hij opeens heel duidelijk Jonas uit. En het bleef niet bij een keer: Jonas is om. Waarlijk een mijlpaal!

Jonas is een Echte Lezer en sinds kort heeft hij zelfs zijn eigen leesfauteuil (met dank aan oma Henny). Hij maakt er graag en veel gebruik van.

Hannah blijkt het in Jonas’ fauteuil ook enorm naar haar zin te hebben. Zouden we te maken hebben tweede Echte Lezer in de dop?

We eten vaak met z’n allen aan tafel. Hannah zit dan in de wipstoel en die zetten we op tafel. Maar sinds gisteren zit Hannah eindelijk bij ons aan tafel in plaats van er op. Dat vindt Hannah heel gezellig (ze lacht ons nu werkelijk de hele tijd toe) en wij hebben er niet minder plezier om. Jonas praat veel over 1) en tegen 2) Hannah.

1) Citaat: Papa, mama, Hannah èn Jonas samen aan tafel.
2) Citaat: Nee Hannah, dat mag jij niet (als Hannah tevergeefs naar een mes reikt).

Veel draait voor Jonas de laatste tijd om het begrip samen. Zo gaan we vaak samen lachen, samen spelen, samen eten, samen rennen, samen in huisje (= huisje maken onder Jonas’ handdoek na het baden) en samen knuffelen. Maar samen klussen is voor Jonas wel met afstand de belangrijkste variant. Dat komt vast door zijn onmetelijke bewondering voor werkmannes (die hij eigenlijk al een tijdje gewoon werkmannen noemt), en bouwvakkers ook. Deze op steigers vertoevende halfgoden worden door Jonas als belangrijkste suborde van de orde der werkmannen gezien.

Groot was dan ook zijn vreugde toen Alex afgelopen zondag een pakket tevoorschijn haalde, met daarin een gedemonteerde Stokke Tripp Trapp. Deze hebben we een half jaar geleden van opa Piet en oma Henny cadeau gekregen voor Hannah’s geboorte. Aangezien Hannah inmiddels (met veel steun) kan zitten, werd het tijd om de kinderstoel te gaan gebruiken.

Jonas klopte pàpaatje diverse malen bemoedigend op de rug tijdens de klus en besloot al snel ook zelf de handen uit de mouwen te steken. Dat deed hij voortvarend; Alex hoefde de schroeven slechts voor de helft in te draaien en Jonas deed vol overtuiging de rest.

Jonas mocht vandaag mee op expeditie naar de nieuwe Gamma Megastore in Amsterdam-Zuidoost. Onze kleine werkmannes-spotter vermaakte zich opperbest in de winkel. “Hamer, ja hamer“, “werkmannes tagen ook, gg gg gg“, “Bijl. Papa ook daan. Houten maakt. Puur aan ja“. “O kijk is, werkmannes daa. Ja daa.” (Jonas wijst bebaarde mannen met houthakkersoverhemden en bodywarmers aan).

Tijdens het afrekenen bood de caissière Jonas een echte werkmanneshelm aan. Op de vraag of hij er wel een wilde hebben, antwoordde Jonas uit de grond van zijn hart “ja”! Sindsdien hebben we een werkmannes met een gelukzalige blik in huis rondlopen.

Toen we Jonas in zijn romper over ons Limburgse erf lieten rondscharrelen, konden we niet bevroeden dat zijn kledingstijl hem zou inspireren tot het Willen Volbrengen Van Grootse Daden.

In de oudheid bedachten de Grieken de atletiek-meerkamp. Een van de meest tot de verbeelding sprekende onderdelen was het discuswerpen, dat sindsdien een lange evolutie heeft ondergaan.

Jonas maakte zijn handen goed droog en schatte de windrichting en -snelheid in.

Hij nam een aanloop, woog het gewicht van de mand in zijn handen…

…tolde om zijn as om de mand verre van zich te slingeren…

Maar daar hebben we geen foto van.

Nadat we een week in het Zomerhuisje op landgoed Baasdam hadden doorgebracht, sloegen we ons kamp op in huisje Hazelmuis in Zuid-Limburg, tussen Epen en Vaals. We hadden er een prachtig uitzicht op het Geuldal.

Slideshow met foto’s van Huisje Hazelmuis