Moet je kijken wat mij in de kelder toelachte:

Een DNA-test is niet nodig, dit is onmiskenbaar het gebit van hahaHANNAHtje.

Nee opa’s en oma’s, ze is niet de kelder in geweest om deze appel voor te proeven. Hannah heeft Alex de vrijdag ervoor ijverig geholpen met boodschappen doen in de supermarkt, inclusief testen van de emmer appels blijkbaar.

Vandaag vlak voor het tandenpoetsen vroeg Hannah of ze op de WC mocht. Ze heeft ons en de dingen net zolang gedirigeerd tot ze een geschikte troon had om op te zitten (inzetbril, opstapje, romper uit). Ze ging de WC een paar keer op en af, maar uiteindelijk hoorden we dan een plasje klateren.

Goed gedaan Hannah!

*zucht* de zomer is alweer ten einde. Wat is het snel gegaan, ook al was-ie slecht.

Waarschijnlijk was dit de laatste keer avondeten in de tuin voor dit jaar:

Beertje is op de valreep nog even door Hannah in bad gestopt, die is alvast winterklaar. Alex was bezig met grasmaaien in de tuin toen hij Hannah hoorde zeggen: ‘Zo, en nu jullie!’ Net op tijd kon hij voorkomen dat ze haar andere negen knuffels ging badderen in de emmer koud water die er stond om het waterpistool in te vullen.

Kleine Beer droogde erg langzaam. Toen hij naar natte hond begon te ruiken heb ik hem in de droger gestopt. Op een speciaal berenprogramma uiteraard.

Sinds Jonas op school zit is ‘bij vriendjes spelen’ een nieuw thema. Hij probeerde het idee al vanaf de tweede week op ons uit: ‘mag ik bij Jelle spelen?’ ‘Mag Finn een keer bij mij spelen? Na enkele weken geduld en vaardig onderhandelwerk door de respectieve moeders had Jonas afgelopen dinsdag zijn eerste speelafspraak bij Jelle. Om drie uur zou hij met Jelle en zijn grootmoeder mee naar huis lopen om daar te blijven spelen tot een uur of vijf, of totdat ze er genoeg van hadden.

’s Morgens begon Jonas al bezorgd te vragen of hij bij Jelle moest spelen. En hoelang dan. En of ik ook mee ging. En of hij moest blijven slapen. En of Hannah mee ging. En of hij moest blijven eten. En of papa mee ging. En of oma mee ging. Bij het afscheid op school keek Jonas somber en hij zag akelig wit om de neus, ook al stelde de moeder van Jelle hem nog zo lief gerust.

Tijdens het middageten sloeg de paniek pas echt goed toe en eenmaal op het schoolplein culmineerde dit in luid brullen. Als snel stond er een zwermpje moeders en grootmoeders om Jonas, oma Henny en Jelle en zijn oma heen. ‘O ja, dat ken ik’ en ‘O nee, dat gaat zo niet de eerste keer.’ koerden ze. ‘Nee, de eerste keer moet je mee hoor, en dan maar kijken hoe het gaat.’ ‘Het kan best zijn dat hij daarna gelijk weer mee naar huis wil.’ en ‘Het is een kwestie van wennen.’ was de teneur. Oma Henny en de grootmoeder van Jelle hebben toen maar afgesproken om samen thee te drinken.

Om drie uur liepen Jonas en Jelle, met in hun kielzog twee grootmoeders en twee kleine zusjes naar het huis van Jelle. Daar doken de mannen elk een hoek in: Jelle ging met de lego, Jonas ging de speelgoedkratten leeghalen. Jelle liet nog een paar keer uitnodigend zien wat hij aan het maken was, maar Jonas toonde nauwelijks interesse. Toen oma Henny na de thee wilde opstaan klampte Jonas zich aan haar been vast. Ze zijn toen weer met zijn drieën naar huis gegaan.

Het is een kwestie van wennen, dat blijkt. De eerstvolgende keer nodigen we Jelle wel bij ons uit. Misschien kan hij ons laten zien hoe dat gaat, spelen bij een vriendje.

Op Jonas’ uitdrukkelijke verzoek mag hij dit weekend samen met Hannah bij opa Piet en oma Henny logeren. Hij heeft het er al dagen over. Vanochtend vroeg hoorde ik ze kwetteren tegen elkaar.
J: “We gaan logeren bij opa Piet en oma Henny hè.”
H: “Ja.”
J: “En Michiel hè”
H: “Ja.”
J: “In De Rijp hè.”
H: “Ja.”
J: “Ja, ik ga logeren bij opa Piet en oma Henny en jij mag met mij mee!”
H: “Ja!”

We hebben samen de logeertasjes ingepakt en na het zaterdagse ritueel van aankleden, op de fiets naar de bakker en vervolgens ontbijten ging Jonas veel te vroeg op de stoel voor het raam staan. Hoopvol vroeg hij: “Komen ze al bijna?”

Na twintig minuten kwamen ze inderdaad, Jonas schrok en klampte zich aan me vast terwijl Hannah haar grootouders opgetogen ontving. Toen we de auto van opa en oma inlaadden met al het kinderspul begon Jonas te huilen. Kennelijk wordt hij zich steeds meer bewust van wat afscheid nemen is. Hard huilend zat hij uiteindelijk op de achterbank in zijn autostoel. Hannah boog uit haar kinderstoel, pakte zijn hand stevig vast en zei troostend: “Samen stelen is samen stelen hè Jonas.”

Nog voor ze de (lange) Hamerstraat uit waren droogden Jonas’ tranen op. Op de Ceintuurbaan begon hij weer een beetje te kletsen. Net voordat ze de snelweg op reden pakte Hannah opnieuw zijn hand en vroeg “Gaat het weer een beetje Jonas?”

Hannah wilde in het kastje om het schaartje te pakken, maar Hannah mocht niet in het kastje en ook niet aan het schaartje.
Of Hannah wilde op de stoel staan en op de computer typen, maar Hannah mag niet op de stoel staan en ook niet aan de computer.

Wat het verbod ook was, het beviel Hannah matig en dat liet ze horen..

Sonja had een nieuwe speeltuin in de Watergraafsmeer ontdekt, op een steenworp afstand van ons oude huis. We hebben er afgesproken met Sonja en Britta en Jeppe en met Yaël en Boazje.

Sonja had niks teveel gezegd, het was een fantastische speeltuin, met mooie glijbanen en tunnels, een vlot, tunnels een heuse klimmuur en heuvels en klimpaadjes.

De kinderen gingen direct aan de slag. In volstrekt parallelle universa, dat wel. Voor een krentenbol klonterden ze even samen rond de picknicktafel om daarna weer allemaal een kant op te hollen. Geeft niet, ze waren heel blij en wij dus ook. Uiteindelijk hebben Boaz en Jonas een poos samen in een tunnelbuis (een rioolbuis volgens J, het riool is één van zijn grote fascinaties) gespeeld met een kiepauto vol zand.

Ik heb officieel een ochtendhumeur. Dat weet ik pas echt zeker nu ik kinderen heb.

Een moeder met ochtendhumeur is niet fijn voor kinderen. Zeker voor onze Jonas, die ’s ochtends meestal met zijn goede been uit bed stapt. Nee, die ’s ochtends onchristelijk vroeg altijd luid zingend met beide benen uit bed zwiept, klaar voor een lange dag praten.

Zodra ik één teen in de gang zet vliegt Jonas zijn kamer uit ‘Goedemorrrgen mama!’ schallend als een blije padvinder. Voordat ik de WC heb bereikt heeft hij al drie quizvragen uit zijn kleuterbrein op mij afgevuurd. Als ik met dikke ogen moeizaam begin aan het eerste antwoord, kwettert onze spreeuw van A tot Z door wat ik vertel. Vervolgens wil hij alles weten van wat ik daar slaperig sta uit te voeren voor de spiegel (gezicht wassen, crème smeren, sieraden om, föhnen etc.), hij wil ruiken aan al mijn potjes en flesjes. Intussen wurmt hij zich tussen mij en de wastafel in. Daarna kleed ik me aan, van commentaar voorzien door Jonas. Ook hierbij wringt hij zich het liefst tegelijk met mij in mijn kleren. Als ik niet onmiddellijk antwoord geef schakelt Jonas het volume op ‘MAMA LUISTER DAN NAAR ME, GEEF NOU ANTWOORD!’

Wanneer ik klaar ben en hem zwakjes verzoek om te gaan plassen, wassen en aankleden, luidt zijn antwoord ‘Nee’ of -op goede dagen- ‘Eerst Hannah!’ of ‘Ik moet er nog even over nadenken’. Met geen stok is hij ertoe te bewegen de dingen te doen die moeten.

Ziehier een uitgekiend recept voor onbeheerste schreeuwpartijen mijnerzijds, slaande deuren, halfbakken dreigementen, sancties zonder pedagogische verantwoording achteraf noch waarschuwing vooraf en pure bloeddorst. Het zal niet lang duren of Jonas wil bij de buren wonen (bij De Kindertelefoon nemen ze pas om 14:00 op).

Dinsdag was het weer zover. Toen ik weer enigszins tot bedaren was gekomen (’s avonds om zes uur) heb ik Jonas uitgelegd dat ik een ochtendhumeur heb en wat dat is. Dat het niet aan hem ligt, maar dat ik ’s ochtends vaak een beetje chagrijnig, slaperig en langzaam ben en nog niet zoveel zeg en dat hij me even alleen moet laten tot ik klaar ben in de badkamer omdat dat het daarna veel beter gaat.

Dat begreep hij héél goed. Ik zag het kwartje vallen.

Sindsdien is het al drie keer gebeurd dat Jonas een opdracht van mij (‘Hou op met Hannah molesteren’, ‘Houd één hand aan de leuning’, ‘Je gaat dat NU opruimen’) weigert en mij op een minzaam belerend toontje uitlegt ‘Ja maar mama, nu niet, dat komt namelijk, ik ben gewoon nog een beetje chagrijnig, je moet me gewoon maar even laten, dan gaat het daarna weer beter met me, enzovoort’.

GRRRR!

Ter ere van Alex’ verjaardag zijn we vanochtend naar Oud Valkeveen geweest. Het is een oud, groot speelpark in Naarden. Voor Alex en mij stond de naam symbool voor ‘Vergane Glorie’, maar dat bleek het niet meer te zijn. Ouderwets en kneuterig was het park nog wel. Het heeft een goede mix van het door sommigen verfoeide Georganiseerd Vermaak 🙂 en speeltoestellen. We hebben er een heerlijke ochtend gehad met zijn vieren.

We begonnen met een ritje in de draaimolen, daarna hebben we gesprongen op de trampolines, we hebben gegleden, geklommen, gewaterfietst, geachtbaand (!), geschommeld, gewipt en een rondje gereden in het treintje. Tussendoor hebben we gepicknickt met krentenbollen en Chocomel. Ik kreeg bijna heimwee naar zo’n griezelige Fruittella! Het weer was lekker, de kinderen waren in een goed humeur, bijna alle speeltoestellen waren ook geschikt voor kleine Hannah, kortom het was geslaagd. Toen we om 12.30 weggingen hadden we nog lang niet alles gezien en gedaan. Daar komen we voor terug!

Hier zijn de beelden