De laatste blogposts gingen vooral over Jonas. Die maakt inderdaad veel mee, maar Hannah ontwikkelt zich op het moment minstens zo snel, de weinige berichten over Hannah doen daar geen recht aan.

Hannah praat de hele dag, ze echoot al onze woorden na. Ze is op het kinderdagverblijf doorgeschoven naar de peutergroep waar ze kletst en puzzelt als een dolle. Ze is gek op schoonmaken (eerst washand lekker in de WC dopen, dan badkamer schoonmaken; zelfde procedé in de keuken: eerst vaatdoek in gootsteen soppen, dan het aanrecht aflappen, dan mijn gezicht).

Hannah is meer dan Jonas gericht op sociale situaties: interacties, gezichtsuitdrukkingen, emoties. We zien althans meer dat ze daarnaar kijkt en ze zegt daar ook meer over ‘Boos, boos’ zegt ze als ze bv bepaalde gezichten in de krant afgebeeld ziet, ze oefent ook zelf met boos kijken (behoorlijk indrukwekkend).

Wat me heeft verbaasd is dat Hannah de namen van de kinderen uit Jonas’ klas kent en de moeders/vaders/grootouders die de kindjes brengen herkent, ook op straat of in de speeltuin! Zo brulde Hannah gisteren: ‘Merel!’ toen de moeder van Merel in haar eentje langs liep. Ook van andere kinderen heeft ze in het wild de namen genoemd. Echt knap, zo vaak heeft ze die kinderen niet gezien.

Als we in een nieuwe speeltuin zijn of iets anders dat aantrekkelijk zou moeten zijn voor kinderen, gaat Hannah vaak eerst alle aanwezigen zorgvuldig observeren, eventueel stokstijf stilstaand. Op kinderen en honden rent ze vervolgens af, met wisselende respons.

Hannah houdt meer van spelen met echte dingen dan met voorbedacht speelgoed: we hebben de grootste moeite om telefoons, afstandsbedieningen, make-up, laptops en andere spullen waar we zuinig op zijn uit haar handen te houden. Het lukt eigenlijk maar matig, ook omdat we vaak verschrikkelijk om haar moeten lachen (dat doen we stiekem ivm kans op karakterbederf). Hannah rent de trap op en af als ze daar zin in heeft, ze valt Jonas lastig als die rustig op de WC zit. Als ze haar zin wil krijgen, houdt ze gemakkelijk langer vol dan Jonas doet. Als wij dreigen weg te lopen als ze niet mee wil komen: geen probleem voor Hannah, ze blijft minutenlang grimlachend stilstaan, armpjes over elkaar. Ze ziet álles, als ik speentjes probeer weg te moffelen of een speelgoedje wegleg voor het eten weet ze die ook dagen later nog precies te vinden. Als we iets kwijt zijn vragen we het Hannah. Ze weet van elk stuk wasgoed in de wasmand van wie het is, dat spelletje doet ze ook vaak bij wijze van puzzel.

Laatst had Hannah straf, ze moest op de gang, ze kreeg een standje, daarna goedmaken, terugkeren in de kamer, daar viel ze, ze werd getroost op schoot, ze kreeg een knuffel en een slokje water. Anderhalf uur later maakte de Grote Beer dit allemaal ook mee. Eindeloos stond het beest op de gang, met gebogen hoofd voor Hannah’s priemende wijsvinger ‘jij heel stout!’. Daarna viel Beer en werd hij op identieke wijze getroost. Vervolgens speelde ze de hele scène nog een keer. Het was een vermakelijk gezicht, en onthullend om te zien hoe zij dit blijkbaar ervaart.

Vandaag heeft Jonas zijn nieuwe fietsje gekregen en hij is er héél erg blij mee. Hij is een paar keer de straat op en neer gefietst, wij om beurten ernaast rennend. Starten kan hij nog niet zelf, we moeten hem aanduwen als een oude auto, maar als hij vaart heeft dan gaat het goed.

Hannah keek geïnteresseerd toe, het inspireerde haar jammer genoeg niet om zelf de voetjes op de pedalen van haar driewieler te zetten. Ze gebruikt hem stug als loopfiets, met blauwe schenen en hielen tot gevolg.

We zijn daarom zonder de driewieler en met de bal naar de speeltuin in de Bijlstraat gegaan: Hannah lopend en Jonas fietsend.

De nieuwe school kost duidelijk energie van Jonas. Na schooltijd is er geen land met hem te bezeilen.

Zo hebben we nu dagelijks de conversatie die elke ouder met een schoolgaand kind zal herkennen:
E: ‘Hoe was het op school?’
J: ‘Goed.’
E: ‘Wat hebben jullie gedaan vandaag?’
J: ‘O, gewoon.’
E: ‘Vertelde de juffrouw nog wat?’
J: ‘Niks.’
Je zou denken dat dit een gesprek is met een winterharde puber, maar nee, we hebben het hier over een VIERjarig kind dat precies VIJF dagen naar school gaat! tsss.

Op onverwachte en soms onhandige momenten komt er opeens een flard informatie uit, waarvan je niet weet of het hele of halve waarheden zijn: ‘ik kreeg een bladluis, die ging op mijn hand lopen. De lieveheersbeestjes eten die.’ Of: ‘Jelle is benauwd. Wat is dat, benauwd?’. Maar ook: ‘Er is iemand doodgegaan vandaag. Iemand van school’ E: (geschokt) ‘Wie dan?’ J: ‘Een kindje uit de klas’ E: (nog steeds ongerust) ‘Echt waar? Wie dan?’ J: ‘O, Jelle’. Hmpf.

Na schooltijd begint het bokken, het zeuren, het hangen, het pesten en het slopen. Als begripvolle ouders willen we in deze tijden niet op elke slak zout leggen, maar Jonas zoekt voortdurend de grenzen op. Gisteren ging hij als sluitstuk van een hele dag drakerigheid en sabotage uit alle macht aan Hannah’s rok hangen, opdat die scheurde (wat ook gebeurde). Zowel Alex als ik kookten over.

We leggen Jonas deze dagen op tijd in bed zodat hij een beetje kan bijkomen. Hij slaapt steeds binnen een minuut. Jonas vraagt vaak aan ons wat hij morgen gaat doen, en de dag daarna en de dag daarna. Hij probeert het overzicht over zijn nieuwe werkweek te krijgen.

Dit weekend vroeg hij aan Alex: ‘Papa, hoef ik vandaag helemaal niets te doen? Hoeven we nergens naartoe?’ Gelukkig kon Alex antwoorden dat we dit weekend bijna niks hoefden. We zijn vandaag zelfs de hele dag thuis gebleven en hebben er een ontspannen dag van gemaakt met spelen in de tuin, spelletjes doen, boekjes lezen en lekker in bad.

Toen Jonas vanavond naar bed werd gebracht zei hij tegen Alex: ‘Ik wil morgen graag naar school!’ Dat is goed nieuws. Zijn kleren liggen klaar (een korte broek, op zijn uitdrukkelijk verzoek) en zijn rugtasje staat ingepakt. We hopen dat Jonas morgen weer met frisse moed zal beginnen.

Toch frappant dat Jonas -sinds hij van hun bestaan weet- doodsbang voor walvissen is!

Gisteren werd Jonas 4 jaar. Het was een zonnige dag en Jonas was een stralend blije jarige. Hij had zelf uitgekozen wat hij aan deed (een korte broek en een hemd met lange mouwen) en hij mocht bepalen wat hij wilde eten (blauw-witte muisjes, pannenkoeken, chocoladetaart, ijs).

Jonas heeft een gezellig verjaardagsfeest gehad, met veel bezoek. Hij heeft een stapel verjaardagskaarten gekregen met felicitaties die we één voor één hebben bestudeerd. En Jonas is uitbundig getrakteerd op cadeaus, hij heeft vanochtend serieuze pogingen gedaan om met alles tegelijk te spelen.

Omdat het zulk goed weer was konden we de verjaardag in de tuin vieren.

Wat leuk was, was er veel kinderen waren om mee te spelen. De kinderen hebben geschommeld, gefietst, gevoetbald en in de zandbak gespeeld, slechts af en toe onderbroken als er iets lekkers uitgedeeld werd.

Aan het einde van de middag vroegen de kinderen of ze even televisie mochten kijken. Hier zitten Brecht, Sytze, Jonas en Hannah te lachen om Pingu.

Om acht uur was het verjaardagsfeest afgelopen, Jonas en Hannah zijn lachend in slaap gevallen. Vanochtend begon het nagenieten!

Zondag kwamen Boaz en Yael op bezoek, getooid met een grote krat vol fantastisch eten en dito humeur. Terwijl de kinderen zich vermaakten (aanvankelijk met slaapkamertje trashen au Keith Richard, later met een soort van gecoordineerd spel) konden de moeders kletsen en lachen in de tuin.

Toen Yael de laatste hand aan het eten legde (en ik werkeloos in de keuken rondhing), hebben we de kinderen gesedeerd met een paar afleveringen van Pingu.

Na het hoofdgerecht kregen we nog een ferm stuk limoenkokostaart voorgeschoteld. Iedereen aan tafel keek erg blij. Na het eten heeft Jonas het touw van de jojo stevig om Hannah’s nekje gelegd, de jojo is in beslag genomen en heeft nu gevangenisstraf. Daarna moesten alle kinderen (eerst vervoerd en) snel naar bed!

Vandaag is het zover, Jonas neemt afscheid van de peutergroep op de Sterrendaalders. Ik had hem vanochtend gebracht, met traktaties en twee bossen bloemen voor de leidsters. Jonas was blij en opgewonden dat hij mocht trakteren en hij vertelde met overslaande stem tegen iedereen die we in de gang van de Sterrendaalders passeerden: ‘Ik ga trakteren vandaag! Op knapzakjes met popcorn en kleverige snoepjes!’

Ik had toch niet geleerd van de vorige keer: ik heb me gisteren bijkans bewusteloos geknutseld aan de knapzakjes. Gelukkig heeft Jonas goed geholpen: met stokken zoeken, popcorn bakken en kaartjes stempelen. Ook heeft hij in elk zakdoekje een zakje gummibeertjes gelegd.

Vanmiddag heeft Alex de kinderen opgehaald. Jonas had een prachtig afscheid gehad en hij had er volop van genoten. De leidsters hadden een mooie feestmuts voor hem gemaakt. Het was gezellig geweest bij het trakteren, de kinderen vonden het leuk om de knapzakjes uit te pakken en ze hebben met elkaar aan tafel de popcorn opgesnoept.

De kinderen hadden gezamenlijk een afscheidsknutselwerk gemaakt. Onder toeziend oog van Jonas, want die wilde niet vertrekken. Als een opzichter hield hij de wacht bij zijn eigen cadeau. Alle extra aandacht en de bijzondere dag maakte dat Jonas een beetje door het dolle heen geraakt. Prescilla begreep eindelijk wat we bedoelden als we zeiden dat Jonas wel eens wild was na een evenement 🙂 .

In de namiddag ging Jonas voor de tweede keer wennen op de naschoolse opvang (NSO) van de Sterrendaalders. Het zag er niet uit als wennen vond Alex. Toen hij Jonas kwam ophalen was die juist bezig touw te trekken. Er trokken drie kinderen aan het ene touweinde, het touw liep door een speelhuisje op palen, en er trokken drie kinderen aan het andere touweinde. Jonas stond woest mee te trekken, hun groepje won ook nog. Op het plein dat bij de NSO hoort (een apart gedeelte) staat een klimtoestel en dat speelhuisje. Er was ook lekker de ruimte. Daar kan Jonas op maandag en donderdag straks flink rennen en spelen!

Gisteren moest Jonas op het consultatiebureau verschijnen voor de APK met DTP. Jonas vertelde onderweg aan iedereen die het horen wilde dat we op weg waren naar het consultatiebureau. Jonas vindt dat geweldig, want er is een fijne wachtkamer met speelgoed. Een paar weken geleden had Jonas me al eens voorgesteld om naar de tandarts te gaan om daar in de wachtkamer te gaan spelen.

Na het wegen (16,6 KG) en meten (104 CM) door de assistent ging Jonas zich uitleven op al het materiaal, hierbij slechts gehinderd door Hannah die ook flink tekeer ging. Toen we bij de CB-arts kwamen constateerde die staand op de drempel al dat het wel goed zat met Jonas’ verbale vaardigheden (*vink*). Jonas begon haar namelijk te diepte-interviewen.

Jonas’ lengte en gewicht bleken precies gemiddeld, hij is dus iets bijgetrokken. Na een controle van zijn hart en zijn fijne motoriek werden zijn ogen aan een test onderworpen. Dat ging maar net goed want de concentratie was ver te zoeken (het was 16:45). Ik heb uiterste zelfbeheersing moeten betrachten om me er niet mee te bemoeien.

Toen Jonas hierna de vaccinatiekoelkast wilde gaan inspecteren gooide de dokter roet in het eten: afblijven! Er moest geprikt worden. De DTP-prik deed bijna geen pijn en Jonas werd getrakteerd op een prachtige pleister waar hij heel zuinig op is. De dokter garandeerde me zo ongeveer dat er bijwerkingen zouden optreden. Dat merken we: de arm doet pijn en Jonas is koortsig en snel uit zijn doen.

Toch is het vandaag heel goed met hem gegaan. Jonas ging voor de vierde keer wennen op school. Er was onverwacht een nieuwe juf: Cynthia. Juffrouw Myrthe bleek ziek te zijn. Jonas ging redelijk ontspannen de klas in. De kring met stoeltjes in lopen vindt hij nog een beetje eng, maar tot zijn vreugde mocht hij vandaag zitten naast de juf. Vrijdag is een goede, rustige dag om te wennen zei juf Cynthia en dat bleek: Jonas heeft goed meegedaan en hij verscheen blij op het schoolplein om twaalf uur. ’s Middags thuis werd hij wel even overmand door emoties; toen had hij een korte aan-papa-vastklembui; het was wel weer spannend voor hem geweest. We merken echter minder aan hem dan de voorgaande keren.

Jonas hoeft nu nooit meer naar het consultatiebureau. De volgende keer moet Jonas naar de schoolarts voor zijn APK. Gelukkig kan hij nog een paar keer met Hannah mee om fijn in de wachtkamer te spelen.

Vandaag speelde zich tijdens het eten zonder dat we het wisten een kleine tragedie af. Hannah schrokte achtereenvolgens haar falafelballetjes en haar aardappeltjes op en ze begon blijmoedig aan haar groente (sperziebonen gekookt in tomaten + kruiden). Na één hap hield ze dat echter voor gezien en ze begon te brullen. We waren niet heel verbaasd want Hannah weigert wel vaker groente en dat gaat vaker gepaard met veel protest. Achteraf werd ons duidelijk dat haar eerste hap het (enige) gedroogde chilipepertje zal zijn geweest. Ze had het opgekauwd en haar mondje heeft daarna waarschijnlijk in brand gestaan. Geen wonder dat het meteen haar laatste hap was!


Arm meidje. We kwamen er pas achter toen al het eten op was en niemand het pepertje bleek te hebben gevonden. We hebben het afgeblust (en goedgemaakt) met een grote kom yoghurt met aardbeien.