Oma Henny werkt met liefde en geduld aan Jonas’ muzikale opvoeding. Sinds kort gaan ze elke maandag samen naar muziek op schoot. Bij binnenkomst moet hij soms even huilen van alle drukte, maar zodra de les begint vindt hij het leuk. Jonas doet goed mee, al doet hij niet precies wat de rest doet. Zo sabbelt hij op de drumstokken en schreeuwt hij wel eens door de liedjes heen. Het geeft gelukkig allemaal niks, juf Marjan is niet streng. Deze week mochten Jonas en zijn oma ter afsluiting samen op de grote trom slaan.


Deze foto’s hebben we gekregen van oma Henny!

Jonas heeft het tijgeren helemaal in de vingers, pardon ellebogen. Ze zijn ruw van de grote afstanden die hij in ons huis aflegt. Daar onderzoekt hij vervolgens zaken als de gordijnen, de deuren, de versterker, de stoffer-en-blik en de ovenwanten.

Niet al deze activiteiten zijn geoorloofd. Zo willen we dat hij van de volumeknop en onze wijnvoorraad afblijft. Steeds vaker hoort hij ‘NEE Jonas, dat mag niet’, waarbij we hem weghalen of ergens anders naartoe leiden. Jonas begrijpt het half. Hij weet nu dat zijn ouders interessante geluiden maken als hij naar de flessen grijpt, maar het doel ontgaat hem vooralsnog.

Dingen die hij wel mag doen zijn sinaasappelkaatsen (jeu d’oranges) en lachen tegen het smalle jongetje in de vuilnisbak.

Jonas heeft zijn eerste lidmaatschap bemachtigd, dat van de speelotheek. Elke drie weken gaan wij langs bij het buurtcentrum in de transvaalbuurt om daar bij drie welwillende welzijnsdames drie nieuwe speeltjes uit te zoeken. Ideaal, want zo heeft Jonas steeds leuke nieuwe dingen zonder dat wij kniediep door het speelgoed waden. Deze keer viel de keuze op blokken, een rijdend eendje een een puzzel.

Jonas doet aan powerpuzzelen: hij mikt in één beweging alle stukjes eruit en hij kijkt me daarna vragend aan ‘Zo, klaar. Had je verder nog iets?’

Vorige week ben ik met Jonas naar de kapper geweest, want hij kreeg een hooliganmatje. De kapster was handig in baby’s knippen. Jonas en ik kregen allebei een cape om en ik moest Jonas bezig houden en hem zo rustig mogelijk laten zitten. Dat lukte niet zo, de plantenspuit met water, de kam, de schaar, de spiegel, het was allemaal even interessant en Jonas bewoog wild heen en weer. Het werd een soort rodeokappen. De kapster heeft Jonas’ matje eruit geknipt en zijn pony bijgesnoeid, allemaal heel subtiel. Ze zei ‘Ik kan het bovenop zijn hoofd ook kort knippen, dan zit het nu leuk maar dan heb je over twee weken een kaketoetje’. Zij adviseerde ons zijn haar bovenop lang te laten en het haar eventueel plat te plakken met wax. Nu heeft hij dus modelletje gewaxte kuifeend, maar Haagse Harry is-ie niet meer.
Vóór:

Na:

Gisteren kwam Anne Marije langs met haar zoon. Casper is exact een maand ouder dan Jonas. We wierpen de mannetjes op het grote kleed en ze gingen enthousiast naast elkaar zitten spelen. Ze houden allebei van spelletjes die voornamelijk uit deconstructie en molest bestaan. Daarna gingen ze gezellig samen aan tafel voor een verdobbelsteend broodje en een goed glas water.

Vorige week waren we op bezoek in Deventer, bij Eveline en Martijn, Philo en Anthe. Jonas keek zijn ogen uit. Hij vond de meisjes, alles wat ze deden en hun speelgoedjes heel interessant.

Vandaag hebben we Jonas voor het eerst in het nieuwe kinderzitje voorop de fiets gehesen. We konden niet meer wachten om het uit te proberen. De eerste minuten fietsen was hij verbaasd en onder de indruk, daarna pruttelde hij weer mee. Onderweg zakte Jonas steeds verder scheef in het stoeltje, hij helde vervaarlijk over bakboord. We hebben een kort ritje gemaakt richting het Oosterpark. Halverwege hebben we gewisseld, toen mocht hij bij Alex voorop. Weer hing Jonas als een nat dweiltje in zijn stoel. We wachten nog maar even, zodra zijn ruggetje sterker is proberen we het opnieuw.

Vorige week was Jonas een paar dagen koortsig en naar. Kijk maar hoe lodderig hij er op de foto bij zit. Waarschijnlijk kwam dit door een aantal tandjes dat op doorbreken stond. Uiteindelijk is er één tandje bij gekomen. Hoewel het voor even best gezellig is om een hangerig warm jongetje op je schoot te hebben, zijn we blij dat hij weer de oude is.

Jonas is uit zijn zeemansbedje gegroeid. Hij ligt tegenwoordig in zijn slaapzakje onderin zijn ledikant, tevergeefs gefixeerd onder een strak lakentje. We kunnen beter spreken van een trappelzak zo woest gaat hij tekeer.
Op de crèche hebben ze gelukkig een methode gevonden om Jonas te laten slapen: ze hangen een deken over de spijlen van zijn ledikant. Zodra hij niets meer ziet gaat hij zonder protest vrijwel onmiddellijk slapen (net als thuis). Hij is dus echt onze kleine spreeuw: gooi een theedoek over zijn kooi en weg is-ie!