Op een van de vele koude, gure, witlichte winterdagen heb ik Jonas en Hannah geleerd hoe je een kleedje knipt van een vouwblaadje. Het bleek een voltreffer en ze weten niet van ophouden.
 

 

 

Hannah is voor de vierde keer een ochtend wennen op school. Het voelde ‘echter’ dan de vorige keren: wij zijn nu weer allemaal gezond, de kinderen van de klas waren er ook allemaal weer. Zo is het dus in vol bedrijf als ze straks naar school gaat.

Toen ik wegfietste van het schoolplein voelde dat raar. Het is prettig dat ik nu een paar uur mijn handen vrij heb, maar ik mis Hannah wel. Het is wennen zo’n woensdagochtend zonder haar levendige aanwezigheid. In die uurtjes samen kon ze een beetje inhalen wat Jonas 1 jaar en 10 maanden heeft ervaren: enig kind zijn.

We zijn in februari met het hele gezin in een soort griep-estafette beland. Jonas begon en hield het langste vol, daarna ‘viel’ Alex, op de voet gevolgd door mij. Hannah is op wat koorts en hangerigheid na overeind gebleven.

Hierdoor kwam de bezichtiging van de nieuwe etage van Marjolein wat later dan gewenst.

 

Zaterdagmiddag zijn we er gaan kijken. Het appartement was gloednieuw, strak, glad, recht en mooi. De kinderen wisten niet zo goed wat ze er van moesten vinden, kijken naar zo’n leeg huis en ze begonnen brullend rondjes te rennen en te springen. Marjolein had nog geen meubels, maar al wel pakjes Chocomel en Fristi in huis. Lurkend aan hun pakjes drentelden Jonas en Hannah door de kamers. Jonas hield voor de zekerheid mijn hand vast.

Daarna zijn we naar het oude huis van Marjolein gegaan om daar gezellig samen te eten. Het was misschien wel voor het laatst dat we er waren!

We hebben eerder geschreven over jager-verzamelaar Jonas. We hebben er nog één. Uit de zakken van een heel zwaar geworden winterjasje kwamen de volgende objecten te voorschijn. Ze zijn door het hele najaar bijeen gesprokkeld.

Een verrotte denneappel
Vier stenen
Een splitpen
Een Nijntje-gelukspoppetje
Een Jip en Janneke koelkastmagneet
Een rubber horloge gekregen in een schoenwinkel
Een muntstuk van vijf cent
Een haarelastiek met daaraan twee haarspeldjes bevestigd
Een eikel met los hoedje
Een hazelnoot (? ben ik niet zeker van, wie het weet mag het zeggen).

Tja, je zal er maar om verlegen zitten. MacGyver zou hiermee schaterlachend een stuurloos geworden helikopter in bedwang krijgen.

Vandaar dat Hannah haar handen niet in haar jaszak wilde stoppen als ze haar wantjes niet bij zich had, het kón gewoon niet.

Zondagochtend trof ik tot mijn verbazing een gezellig etend stel aan. Jonas en Hannah hadden zelf de ontbijttafel gedekt: brood, boter, kaas, vlees, chocopasta, vier bordjes, vier mesjes en een kaasschaaf lagen er. J: ‘Het lukte me niet om het hele blad (met beleg EZ) uit de hoge kast te halen, dus ik heb op de kruk gestaan en alleen de chocopasta en de pindakaas gepakt’. Twee afgekeurde kazen (komijnekaas en Parmezaanse kaas) lagen bloot, want uit hun jas gepeld, in de koelkast. Twee glaasjes en een pak karnemelk stonden klaar op het aanrecht, daar waren ze nog niet aan toe gekomen J: ‘Ik was de rietjes vergeten mam’. Het was een goede samenwerking geweest: Jonas had alles uit de kasten gehaald en op het aanrecht gezet, Hannah zette de spullen vervolgens op tafel. Toen ik aanschoof bij het ontbijt hapte Hannah net in een dubbel broodje met pasta (‘het snijden lukte niet!’) en Jonas in een broodje zelf geschaafde koeienkaas. Ze kunnen het wel!

Voorlopig zit er weinig prik op ons mannetje. Het is echt een natte dweil die zo stil op de bank hangt (of over de oranje stoel gedrapeerd) dat hij pas opvalt als hij zich weer verroert. Morgen moeten we eigenlijk naar de schoolarts. Ik heb de afspraak nog niet afgezegd maar als hij is zoals vandaag dan kan het echt niet doorgaan.
Hier wat foto’s uit levendiger tijden: Boaz was vorige week zondag op bezoek en met zijn drieën hebben ze speeltuin Heidezicht bedwongen. Je ziet het, één en al activiteit in blauw.

Gisteren kwamen Frans en Beppechien op bezoek, met Fenna, Brecht en Sytze. Er lag een dikke laag  verse sneeuw en we zijn gewapend met vier sledes naar het Speelbos ’t Laer gegaan (inderdaad, in Laren). ‘Ze’ moet ik eigenlijk zeggen, want Hannah en Alex gingen, maar Jonas en ik bleven thuis. Jonas heeft geslapen en ik kookte soep.

Na afloop van hun miniwintersport kwamen er 14 rode wangen het huis binnenstampen, geurend naar frisse buitenlucht. Eindelijk konden we aan de borrel. Want dat buitenleven is allemaal mooi en prachtig, je moet er wel iets te drinken bij hebben.

Hier zit het gezelschap uitgeteld op de bank. Het geeft een beetje een vertekend beeld van de middag, want dit deden ze pas nadat ze uren gespeeld hadden… (zeg ik er maar even bij voordat ik de gewapende afdeling van Ouders-van-Nu tegen me in het harnas jaag).

We dachten dat we het gehad hadden deze winter, ziektetechnisch. Maar er waart blijkbaar meer dan één virus rond. Sinds woensdagavond is Jonas getroffen door hoge koorts, spierpijn en een blafhoest. Hij is al lang niet meer zo ziek geweest. Elke ochtend ligt hij als een verkreukeld krantje in bed, lusteloos en wit. Morgen wordt het weer een dagje bankhangen en verhaaltjes luisteren voor hem.

Arme kerel, we hopen dat hij er snel weer bovenop is.

Vorige week brachten Hannah en ik Jonas naar school. Juffrouw Myrthe vertelde dat er post voor Hannah was, in de klas van juffrouw Marjolijn.

Deze week mag Hannah komen wennen op school! Op de uitnodiging staat dinsdag, maar we hebben afgesproken om vrijdag te gaan beginnen, dan kunnen Alex en ik er allebei bij zijn.

Hannah en ik zijn direct naar good old HEMA gefietst om een broodtrommel en een beker voor haar te kopen. Ze is zo trots als een aap(je)!

And by the way your hair too!