Op een moment dat (de ouders van) Jonas en Hannah wel wat buitenspeelinspiratie konden gebruiken, hebben we de kasteeltent tevoorschijn gehaald en uitgeklapt. Dat had het gewenste effect: de kinderen begonnen ijverig van alles de tent in te slepen: boeken, blokken, poppen, boeken, de motor, de gereedschapskist, de driewieler, boeken, autootjes, stoepkrijt, de loopfiets, boeken, het loopfietsje van Hannah… Nadat we de voertuigen verbannen hadden uit de tent gingen de kinderen allebei fijn zitten lezen in hun kasteeltorenkamertje. Met een schaaltje nootjes erbij en limonade uit de bidon. Moet je maar eens kijken hoe gezellig het dan opeens weer wordt:

Hannah zit hier het boek ‘Nu ben ik de grote broer’ te lezen. De grote broer krijgt van haar voortdurend straf (preekt: ‘mag niet, stouterd’; priemend wijsvingertje; geeft harde klappen), het kleine baby’tje krijgt troost en complimenten (geeft zoentjes, aait, zegt ‘kom maar’ en ‘lief hè’). Haha, nee, Hannah’s ego is kerngezond!