Ik schreef al eerder dat Jonas had uitgevonden dat je K’nex kunt buigen en draaien. Dat leverde vele nieuwe mogelijkheden op. Zo kunnen onderdelen bijvoorbeeld spanning gezet worden. Onze kleine martial arts warrior annex ballistics expert had niet lang nodig om de voordelen hiervan in te zien: hij knutselde een echt schietend pistool.

P-pieuw-pieuw-pieuw-pieuw!!!

ZOEK DEKKING!

Thuis is het ook leuk. Daar is immers de grote trouwe vriend TELEVISIE! (oh wat was Jonas blij met het weerzien). Maar gezelliger nog is een zaterdagmiddag spelen met Julian en Milèna. Na drie weken waren alle kinderen enthousiast elkaar te zien. Ze hebben druk gespeeld in de tuin, met de poppen gepicknickt, geschommeld, met LEGO gebouwd en  schijngevechten gehouden.

Om half vier klom de gang ieder op zijn eigen wheels en zo zijn we naar de ijswinkel gepeddeld.

Jonas en Hannah genoten van cakebeslagijs (ik verzin dit niet) en smurfenijs. Julian en Milèna bleken nog niet vaak naar de ijssalon te zijn geweest, zij waren helemáál verguld met hun traktaties. Smurfenijs met discodip als ik het wel heb.

Tijdens de vakantie mochten Jonas en Hannah voor het eerst zelf fotograferen.

Dit is de eerste foto die Hannah nam…

En dit is haar tweede…

Dit was haar uitzicht in de auto.

Dit was het uitzicht van Jonas:

En zo zaten ze er zelf bij:

In de kathedraal van Vezelay: ‘Is deze kerk ook van Jezus? Is dit Jezus? En die? En waarom heeft hij zijn handen zo?’

Kaarsje branden…

Onze vroom kijkende kleuters:

‘Waarom mag ik niet in de zon kijken?’

Paalstaan in Vezelay:

Flaneren langs een totaal verlaten roggeveld:

Eindelijk kon Jonas eens zelf zien hoe hoog zo’n rol in werkelijkheid is, en hoe zwaar. Vanuit de auto is dat gissen natuurlijk. Hij probeerde er tevergeefs op te klimmen. Met uiterste krachtsinspanning samen met Hannah kreeg hij de rol een millimeter van zijn plaats. ‘Waren Marnix en Jelle en Donny hier maar, dan zouden we hem makkelijk kunnen rollen’ zei Jonas. Ik ben bang dat hij gelijk heeft.

K’nexen in een bloedhete tent. Jonas heeft deze vakantie ontdekt dat je de onderdelen kunt buigen, dat leverde vele nieuwe mogelijkheden op.

‘Leven, eh… dat is toch wat we doen tussen de maaltijden door?’ Heeft ooit een wijsgeer uit de Kuinderstraat gezegd*.

Precies, want al die buitenlandse natuurherrie van over de grens is leuk, je mot er wel wat te drinken bij hebben!

Ook al konden we niet zo lang in de hypermarché hyperen als wij wilden (op straffe van woede-aanvallen en winkelkargevechten van de kinderen), we slaagden er toch in om lekkere dingetjes op te scharrelen. In elk geval hebben we calorisch gezien moeiteloos boven onze stand geleefd.

Avondeten halfnaakt

Middageten in een restaurantje

Picknick onderweg

Marshmallows roosteren

IJS in een restaurantje (dubbele hit)

Ontbijt op z’n glampings

Duizelingwekkend zoete Sirop au Limonade

Helpen koken met mon premier Opinel en een schaar. En die pleister, DAT WAS DUS AL!

* OK, het citaat was eigenlijk: ‘Werken, dat is toch wat we doen tussen de maaltijden door?’

Naast al het zwemmen en wandelen waren Jonas en Hannah vooral actief bezig met spelen. Op beide campings troffen ze genoeg Nederlandse (en Vlaamse) kinderen om zich mee te vermaken. Aan Jonas konden we goed merken dat hij twee jaar schoolervaring heeft. Hij kan zijn verlegenheid sneller overwinnen nu hij weet hoe het werkt met contact leggen, een voorstel doen, iets delen en het spel aan de gang houden. Hannah lukt dat ook vrij goed, zij is minder verlegen dan Jonas en bijzonder nieuwsgierig. Vorig jaar werd Hannah nog beperkt in het meespelen met de kinderen door haar leeftijd & ontwikkeling (en ze mocht ook minder van ons), nu stond niets haar meer in de weg om mee te draven met de anderen.

Geschminkt, samen met Klaas en Kai.

Puzzelen in de voortent

Lezen voor de tent

Naar de miniclub voor een uurtje knutselen, dansen en zingen:

J: ‘Effe fechte, papa?’ J: ‘ik help je wel papa!’

Spelen met de Belgische buurkinderen: (Noé, Eppo, niet op de foto), Mads en Milou

Moeder het duizenddingendoekje. Hier als fauteuil.

Voor het eerst hadden we dit jaar geen fietsen mee. Dat voelde vooral vooraf vreemd, maar omdat fietsen hierdoor tijdens de vakantie geen optie was, scheelde het ook onrust. Als we dus iets actiefs gingen doen (buiten zwemmen) dan was dat wandelen. De eerste keer moesten de kinderen erg wennen, maar met elke wandeling ging het beter en werden ze handiger.

Voor we op pad waren moesten Alex en ik wel altijd even doorbijten, het was moeilijk voor Jonas en Hannah om zich los te rukken van de vriendjes op de camping, en wandelschoenen aan te strikken en zich met een rugtasje in een hete auto te zetten (niet verwonderlijk). Maar elke keer, na een kwartier emmeren tijdens de eerste meters van de wandeling, was iedereen weer blij. En tegen het einde van de vakantie kozen de kinderen zelfs voor wandelen als we ze opties gaven. Ondanks de muggen, de schrammen en het zweet.

En ja, het ís ook heel leuk om na hevig ploeteren beloond te worden met een mooi uitzicht, en het broodje smaakt op grote hoogte nog beter. En onderweg zie je allerlei moois (bloemen, vlinders, paddestoelen) en lekkers (bosaardbeitjes) en wildplassen bleek veel leuker dan gewoon op de WC. Jonas sleepte onderweg naar boven met takken waar een forse herdershond zich niet voor zou schamen. Voor hem ligt de natuur vol met wapentuig. Als we Jonas niet tegenhielden sprintte hij de berg op en sprong hij er vanaf. We hebben zijn polsje vaak tussen onze vingers moeten vastschroeven.

We hebben de eerste drie weken van de grote vakantie gekampeerd in Frankrijk. De eerste tien dagen stonden we in de Bourgogne op camping Au bois joli, gerund door een Nederlands echtpaar. We hadden een schitterende plek in een stuk bos, lekker ruim en schaduwrijk (voor de goths onder ons). De laatste tien dagen stonden we in de Chartreuse, op camping De Martinière, gelegen op 900 meter, omringd door bergen, op een sappig groen grasveldje. Beide campings waren voltreffers wat ons betreft: jonge kinderen, zwembadjes, rustig publiek dat activiteiten ondernam als fietsen, wandelen, zwemmen (en een enkele parapenter).

Zo vaak als kon (lees: zo vaak als de ouders mee wilden) gingen de kinderen zwemmen. Behangen met allerlei drijfmateriaal stapten Jonas en Hannah het zwembad in. Jonas heeft al wat basis-zwemtechnieken onder de knie, maar bij kou of vrees valt hij soms terug op primitieve slagen. Hannah zwemt intuïtief, maar onverschrokken. Effectief is het ook, want ze bereikte (mits drijvende gehouden) zonder moeite de overkant van het grote bad. Als het te koud werd of als Alex en ik ons zuchtend in een ligstoel lieten zakken gingen ze verder in het kleine badje, kwetterend en spetterend met andere kinderen.

Ontrouw zijn we geweest, het blog ligt al twee maanden op zijn gat. Het spijt me, we zijn zo bezig met leven dat we er niet aan toe komen om erover te berichten. Er zat een vakantie tussendoor, trainingen, ouderavonden, en Zomergasten; ook geen kleinigheid. Ik ga proberen de komende tijd weer wat achterstallig werk te doen. Maar tot het zover is: hier gaat alles goed, De kinderen groeien ongelooflijk en zo zien ze er nu uit:

en soms zo:

Na het eten willen Jonas en Hannah vaak even stoeien op het kleed. Hannah komt dan met gebalde vuisten voor ons staan: ‘Wil je vechten, papa/mama?’ Soms deelt ze als uitnodiging vast een klap uit. Ook Jonas mag zijn ouders graag uitdagen tot die zich brullend op hem storten. Bij Jonas moet ik al veel kracht gebruiken en goed opletten wat hij doet. Want hij is sterk, hij kan erg driftig worden en hij vecht, eh… onconventioneel. Als we hem net zo’n beetje in de tang hebben komt Hannah haar broer vaak te hulp. Door zo hard op onze ruggen te beuken dat het echoot. Liefst recht op de ruggengraat, een heel apart gevoel. Of ze krabt de krullen uit je nek. Totdat de eerste de toverspreuk ‘Stop, hou op!’ brult (dan moet je loslaten). Hier had Alex zo’n zware sessie. Ik had snel zijn bril in veiligheid gebracht. Zijn tanden kan hij nog niet uitdoen. We hopen er elke keer maar weer het beste van.

Op de vierde foto troost Hannah Jonas, nadat hij zich bezeerd had. Ze maakte handig gebruik van dat moment om de verdere tactiek te bespreken.