Jonas kan zich al sinds maand en dag op zijn buik voortbewegen. Hij heeft van het begin af aan de merkwaardige gewoonte om zijn beentjes en armpjes daarbij op gezette tijden vrij lang in de lucht te houden. Zou hij misschien willen leren vliegen?

Oktober/november 2007:

December 2007/februari 2008:

Maart 2008:

We hebben wel een vermoeden waarom Jonas wil leren vliegen. Zo lang als hij kan kruipen, interesseert hij zich ook al voor lampen, en die hangen nu eenmaal hoger dan Jonas kan kruipen. We hopen binnenkort een vervolg-blogpost te kunnen plaatsen die alle voorpagina’s haalt…

Gisteren kwam Anne Marije langs met haar zoon. Casper is exact een maand ouder dan Jonas. We wierpen de mannetjes op het grote kleed en ze gingen enthousiast naast elkaar zitten spelen. Ze houden allebei van spelletjes die voornamelijk uit deconstructie en molest bestaan. Daarna gingen ze gezellig samen aan tafel voor een verdobbelsteend broodje en een goed glas water.

Vorige week waren we op bezoek in Deventer, bij Eveline en Martijn, Philo en Anthe. Jonas keek zijn ogen uit. Hij vond de meisjes, alles wat ze deden en hun speelgoedjes heel interessant.

Nu Jonas steeds steviger en beweeglijker wordt, wil hij steeds woester met ons spelen. Nou, hij kan het krijgen. Na een flinke rugkietelbeurt laat Jonas zich graag ondersteboven keren; hij giert het uit van de pret (en kijkt en passant of de lamp er nog hangt).

Vandaag hebben we Jonas voor het eerst in het nieuwe kinderzitje voorop de fiets gehesen. We konden niet meer wachten om het uit te proberen. De eerste minuten fietsen was hij verbaasd en onder de indruk, daarna pruttelde hij weer mee. Onderweg zakte Jonas steeds verder scheef in het stoeltje, hij helde vervaarlijk over bakboord. We hebben een kort ritje gemaakt richting het Oosterpark. Halverwege hebben we gewisseld, toen mocht hij bij Alex voorop. Weer hing Jonas als een nat dweiltje in zijn stoel. We wachten nog maar even, zodra zijn ruggetje sterker is proberen we het opnieuw.

Vorige week was Jonas een paar dagen koortsig en naar. Kijk maar hoe lodderig hij er op de foto bij zit. Waarschijnlijk kwam dit door een aantal tandjes dat op doorbreken stond. Uiteindelijk is er één tandje bij gekomen. Hoewel het voor even best gezellig is om een hangerig warm jongetje op je schoot te hebben, zijn we blij dat hij weer de oude is.

Jonas is uit zijn zeemansbedje gegroeid. Hij ligt tegenwoordig in zijn slaapzakje onderin zijn ledikant, tevergeefs gefixeerd onder een strak lakentje. We kunnen beter spreken van een trappelzak zo woest gaat hij tekeer.
Op de crèche hebben ze gelukkig een methode gevonden om Jonas te laten slapen: ze hangen een deken over de spijlen van zijn ledikant. Zodra hij niets meer ziet gaat hij zonder protest vrijwel onmiddellijk slapen (net als thuis). Hij is dus echt onze kleine spreeuw: gooi een theedoek over zijn kooi en weg is-ie!

Deze week komen Jonas’ eerste schoolfoto’s. Hij had het bezoek van de fotograaf erg leuk gevonden vertelde Marloes (crècheleidster) hij had hard gelachen en zich uitgesloofd voor de man. Dat belooft wat!
Jonas werd in de supermarkt voor een meisje aangezien door een oude mevrouw. Dit tot diepe verontwaardiging van zijn vader. Voor de zekerheid heb ik de dakpannetjes haar boven zijn oren weggeknipt.