Jonas beweegt steeds effectiever: hij zit steviger rechtop en hij tijgert/wurmt/klauwt zich een weg door de kamer. Als we omkijken is hij opeens vlakbij. Het is dus tijd om goed op te letten wat hij doet. We hebben hem al zien kauwen op snoeren, ook poert hij met zijn vingertjes in stopcontacten en hij prutst aan de audio-apparatuur. Zo legde hij onlangs losjes maar dreigend zijn hand op de volumeknop. Het zweet liep ons tappelings over de rug, maar we kwamen goed weg. Nog wel!

Jonas is inmiddels heel handig met draaien en keren op de vloer. Ook maait hij wild met zijn armen en benen in schoolslag op het droge. We leggen hem vaak zonder sokjes en broek op de houten vloer, opdat hij voldoende grip heeft om zijn kruip(schijn)bewegingen te ontwikkelen. Sinds zaterdag lukt het hem om met gebruik van zijn armen over de vloer te tijgeren, in de richting van een begeerd speelgoedje. Jonas vindt deze nieuwe vaardigheid geweldig en hij spiedt de kamer rond voor nieuwe ontdekkingen. Af en toe helpt zijn verwoede schoolslag hem hierbij ineens een heel eind naar voren. Soms echter schiet hij hierdoor juist naar achteren. Die schoolslag, die is dus onbetrouwbaar volgens Jonas en daarom houdt hij het waar mogelijk bij tijgeren.

Op deze foto zijn Jonas en Fenna aan het rollen met een bal. Jonas vond het geweldig dat zo’n grote meid met hem speelde en hij kraaide van plezier tegen Fenna.

Het is steeds duidelijker te merken dat Jonas ons en anderen herkent. Na elk slaapje worden beide ouders uitgebreid begroet door te lachen, geluidjes te maken, zijn handje richting pa of moe te hengelen. We spelen hier eigenlijk de hele dag ‘in de hoofdrol’. Ook kijkt Jonas tegenwoordig blij verrast als we hem ophalen op de crèche, eerder reageerde hij onverschillig. Deze week zat hij in de vensterbank toen hij zijn grootouders ontwaarde op straat, hij lachte luid en hij reikte met zijn handje naar het raam. Dit tot grote vreugde van de opa of oma in kwestie.

Op de crèche weigert hij sinds kort te slapen. Of beter gezegd: het lukt hem niet. Hij ziet intens bleek als ik hem ophaal en hij is haast te moe om te eten. Thuis valt Jonas direct voor urenlang in slaap. Gelukkig laten we hem geen lange dagen maken op de crèche; hij zit er meestal maar tot 14.00 dus hij kan thuis weer bijkomen. Toch vind ik het zielig dat het hem daar niet lukt om te slapen.

Volgende week komt de schoolfotograaf naar de creche. Stoer hoor. Vroeger kreeg je je eerste schoolfoto pas op je zesde!

Zijn haren groeien flink, het is een schattig bosje. Alleen valt het nu in twee dakpannetjes over zijn oortjes… misschien moet hij toch eerst nog een bezoek aan de kapper brengen voordat hij model gaat zitten.

Jonas is al acht maanden oud. We hadden het zo druk met leven en werken en ziek zijn en feestvieren dat we er deze maand niet aan toe gekomen zijn berichten op het blog te plaatsen.

Jonas ontwikkelt zich intussen vrolijk verder: hij maakt steeds meer geluiden; soms voert hij hele gesprekken met ons; als hij bij één van ons op de arm zit hengelt hij met zijn handje om te laten zien waar hij naar toe wil; hij kan een beetje rechtop zitten; hij bedient zich achteloos als een beroeps van zijn speen&ketting; hij draait zich zo nu en dan om; hij lacht uitbundig naar andere kindjes en hij put zich uit in bonte protesten als hij niet wil slapen. Zijn aanwezigheid in ons huis wordt steeds groter en dat vinden wij erg leuk, we lachen veel samen.

Jonas kijkt graag uit het raam en nu hij een beetje rechtop zit laten we hem soms zelfstandig zitten in de vensterbank. We doen hem daar een groot plezier mee, want hij kijkt zijn ogen uit. Wat is hij eigenlijk nog een klein ventje hè, als je hem zo ziet naast de basilicum.

Een paar keer per week schotelen we Jonas een nieuw groenteprakje voor. Meestal kijkt hij de eerste keer de kat uit de boom en houdt hij na een tiental hapjes zijn mondje stijf dicht. De volgende keer is hij meegaander en eet hij zijn hapje grotendeels op.

Heel af en toe ontmoeten we meer weerstand. Vandaag proefde Jonas van zijn nieuwe wortel-bloemkool-hapje en besloot dat het niets voor hem was. En om te laten merken dat we ons echt geen illusies hoefden te maken over zijn standvastigheid, zette hij zwaardere middelen in dan normaal.

Sinds een week kan Jonas blijven zitten als we hem rechtop zetten. Soms valt hij opeens een kant op, maar meestal beseft hij dat hij stabiel zit als hij zijn handjes maar voor zich plaatst. Als Jonas vervolgens niet zijn ogen uitkijkt vanaf zijn nieuwe positie, dan kluift hij lekker aan zijn voetjes.

Vandaag hebben we een mooie wandeling gemaakt langs de Amstel. Het was zonnig, koud winterweer. Jonas lag lekker warm in de wandelwagen. De laatste kilometers heeft hij goed ingepakt in de buikdrager gezeten. Hij keek zijn ogen uit. Wie zag hij daar juist aankomen? Zijn tante!