Paspoort

Woensdag zijn we naar het stadsdeelkantoor gegaan voor de bijschrijving van Jonas in mijn paspoort. Jonas was niet de enige baby daar, er waren er nog vier(!) in de wachtruimte. Die hebben dus allemaal een pasfotosessie doorstaan. Tegen de tijd dat we aan de beurt waren was Jonas in diepe slaap. De pasfoto werd zonder meer geaccepteerd. Wel hing de ambtenaar lang boven de kinderwagen om vast te stellen of de slapende Jonas inderdaad het jongetje was dat was afgebeeld op de foto. De ambtenaar vond het moeilijk: ‘ze lijken allemaal op elkaar he’. Als blije moeder was ik het hiermee oneens maar ik zweeg beleefd. De ambtenaar haalde er een tweede, onafhankelijke waarnemer bij (zijn collega) om de identiteit van Jonas vast te stellen. Trots schoof ik de wagen naar de collega, ook hij dook voorover in de wieg. ‘Ja dat is hem hoor, geloof ik’. Hmm. Gelukkig gaan de ambtenaren niet met ons mee op vakantie. Woensdag wordt Jonas’ foto bijgeplakt in mijn paspoort.

Pasfoto

Deze zomer gaan we naar Berlijn en dus moet Jonas worden bijgeschreven in mijn paspoort. Hiervoor was het nodig om een pasfoto van hem te laten maken. Ook pasfoto’s van baby’s moeten aan de nieuwe, strenge eisen voldoen. Met name de eisen aan Houding en Uitdrukking baarden mij zorgen:

  • Hoofd recht naar voren
  • Ogen op een horizontale lijn
  • Hoofd niet gekanteld
  • Schouders recht
  • Geen zichtbare ondersteuning
  • Neutrale blik
  • Ogen volledig zichtbaar
  • Recht in de camera kijken
  • Mond gesloten

Voor de zekerheid had ik twee dagen uitgetrokken voor het maken van de foto. Gelukkig was Jonas wakker, dat was de eerste horde die genomen moest. Van de fotograaf moest ik Jonas bij zijn buik en rug vastpakken en hem gedurende een paar minuten met gestrekte armen voor me vasthouden. Het verliep allemaal prima, behalve dat Jonas de situatie wel amusant vond en zijn hoofd opzij draaide om uitgebreid tegen mij te lachen. De fotograaf bleek over een flink repertoire aan lokroepen te beschikken en na een poging of vijf stond hij erop. Uiteindelijk voldoet de foto aan bijna alle eisen, alleen heeft Jonas zijn mondje niet helemaal gesloten. Ik ben benieuwd wat de ambtenaar van de burgerlijke stand er morgen van vindt.

Kikkertje

Jonas slaapt meestal in dezelfde houding, deze:

Hij heeft niet veel op met slapen de laatste dagen. Dat vindt hij meer iets voor baby’s. Als hij ligt te knerpen in zijn wiegje aaien we Jonas weleens over zijn neus. Dan doet hij zijn ogen dicht en soms vergeet hij ze weer open te doen. Dan valt hij in slaap met zijn mondhoekjes ver naar beneden: ‘Ik slaap, maar onder protest en onder voorbehoud!’

Vis-mobile


Jonas heeft een nieuw speeltje ontdekt. Zijn lampfascinatie duurt onverminderd voort, maar hij vindt ook andere dingen die boven hem hangen interessant. Deze vis-mobile heeft hij cadeau gekregen van Sander Begeer, en hij is er als de kippen bij om ernaar te kijken als hij in zijn wipstoeltje zit.

Knuistjes


Jonas weet nog niet dat zijn handen en voeten bij hem horen. Hij spartelt met zijn armen en trapt met zijn beentjes en daarbij raakt hij soms per ongeluk wat. Op een keer in de box sloeg hij met zijn vuistje vol in zijn eigen gezicht. Hij heeft daarna hard en verontwaardigd gehuild: ‘wie sloeg mij daar?’ Sinds kort echter brengt Jonas zijn knuistjes steeds vaker doelbewust naar zijn mond om erop te sabbelen. Hij doet ook driftig pogingen om alletwee zijn handjes in zijn mond te stoppen.

Jonas zit rechtop


Jonas kan een nieuw kunstje: als we hem bij zijn handjes pakken en hem voorzichtig aan zijn armpjes optrekken, dan spant hij zijn armen, zijn rug en zijn nekje. Hij werkt mee, zodat hij rechtop komt te zitten en kan rondkijken. Jonas vindt dit erg stoer.

De favoriete lamp


Wanneer Jonas in de kamer is kijkt hij graag lang en intens naar de lamp in de voorkamer. Telkens als hij rondkijkt en hij de glimmende lamp vangt met zijn blik, verschijnt er een brede glimlach. Zijn tante Marjolein moest heel erg lachen om deze wonderlijke voorkeur.