Jonas vulde de wieg inmiddels volledig op. Hij lag van kruin tot teen strak ingeparkeerd. Bovendien gaat de wieg terug naar Suzanne en Matthijs, die begin november een kindeke verwachten. Vandaar dat we Jonas gisteren te slapen hebben gelegd in zijn ledikant. Het ledikant is opgemaakt als matrozenbedje (zie matrozenbedje). Op die manier wordt het bedje voor de helft verkleind en ligt hij niet te zwemmen in de ruimte. Voor het eerst in zijn grote ledikant… Zijn wankelmoedige moeder ziet overal mijlpalen. Zo niet Jonas, die ging gewoon lekker knorren.

Jonas heeft zich zijn handjes inmiddels volledig ’toegeëigend’ en hij krijgt de bediening van zijn vuistjes aardig onder controle. Nu heeft hij er plezier in om voorwerpen te grijpen en naar zich toe te halen voor nader mondonderzoek. Dit kan een willekeurig boxspeeltje zijn, een vinger, of het hoofd zijn vader.

Dit gaat als volgt: Jonas plant zijn rafelige nageltjes diep in het wangvlees, hij knijpt zijn handjes stevig dicht, hij trekt het gehele hoofd naar zich toe en sabbelt vervolgens op de neus van Alex. Hij kijkt hier zo tevreden bij dat we het vermoeden hebben dat wij als ouders nu al gedold worden.

25/9 inmiddels heb ik de hierboven beschreven behandeling zelf ondergaan. Wat blijkt, hij sabbelt niet op je neus maar bij BIJT. En dat doet verrassend pijn, zelfs zonder tandjes.

Gisteren voorspelde de weerman dat vandaag de laatste zomerse dag zou worden. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt door nog een mooie fietstocht te maken door Waterland. We waren niet de enigen! Het land lag er prachtig bij in de zon en Jonas had veel te zien in zijn karretje. Halverwege hebben we even gepauzeerd en toen kon Jonas de omgeving rustig bekijken. Het uitzicht scheen hem te bevallen.

Vrijdagochtend hebben we een voorgesprek op de crèche gehad. In dat gesprek legde de crècheleidster uit hoe een dag op de kinderopvang eruit ziet en wij konden zeggen hoe we een aantal dingen omtrent slapen, eten en spelen willen hebben. Begin oktober zal Jonas beginnen met wennen en op 16 oktober zal hij voor het eerst voor het echie gaan.http://www.hetkinderhonk.nl/

Hoewel de leidster erg vriendelijk en begripvol was, de leidsters daar allerlei leuke dingen doen (o.a. muziekles geven) en alle kinderen er gelukkig uitzagen, werd ik toch een beetje zeeziek bij de gedachte Jonas straks weg te brengen.

Als Jonas straks voor het eerst gaat is hij 20 weken oud en daarmee is hij lang niet de jongste. De crècheleidster zei een aantal keer uit zichzelf dat ze Jonas een echte knapperd vond. Wij gloeiden van trots. Wij vinden hem ook de knapste van allemaal.

Voor nu hielden we hem stevig vast en ik was blij dat we hem gewoon weer mochten meenemen. Zou het erg slecht overkomen als ik me 16 oktober ter plekke snikkend op de grond wierp?

Dinsdag 21 augustus was Jonas drie maanden oud. In gebruiksaanwijzingen voor baby’s werd al gewaarschuwd dat ‘uw kleintje dan een heel nieuwe fase ingaat’. Dat hebben we gemerkt, de veranderingen van Jonas gaan erg snel nu. Hij wordt duidelijk steeds meer ‘wakker’ in de wereld: hij is zich toenemend bewust van zijn lijfje en de dingen om hem heen. Hij blaast spuugbellen met zijn mond, hij speelt met zijn vuistjes (zijn benen heeft hij nog niet ontdekt), hij imiteert een aantal geluiden en hij moest schaterlachen om zijn vader. Ook wist hij de afgelopen week keer op keer voorwerpen die binnen zijn bereik lagen vast te grijpen en naar zich toe te halen.

Woensdag had Jonas de krakende uil (een succesnummer van tante Coby) te pakken, die legde hij zelf op zijn gezicht. Vervolgens bleef hij rustig liggen wachten tot iemand het licht weer aan deed. Ik schoof na een poosje de uil tot onder zijn oogjes en toen ging hij blij sabbelen op het beest.

Jonas heeft naast comasaufen en wildplassen nu een nieuwe discipline ontdekt: extreme poepluieren. Dat gaat als volgt: éénmaal per dag, bij voorkeur tijdens het voeden, klemt Jonas zijn kaakjes op elkaar, hij produceert een soort ‘ngngngnggg’, gevolgd door een krachtige explosie in de luier. Daarna pakt één van zijn ouders hem zuchtend op om de ravage af te pellen en op te dweilen. Vaak haalt hij zijn nekharen (de olympische kwalificatie-eis). De firma Biotex doet goede zaken met ons.

De afgelopen week lag Jonas langdurig op zijn buik om -al geluidjes makend- van alles te onderzoeken. Hij sabbelt daarbij nog steeds veel op zijn vuistje, bij voorkeur zijn linker. We hebben nu ook gezien dat hij begon te trillen van de concentratie en vervolgens met uiterste inspanning zijn armpje uitstrekte om een speeltje aan te raken. Zaterdag is het Jonas een aantal keer achtereen gelukt om de koe op het aankleedkussen vast te grijpen. Zijn ouders stonden te klappen en te juichen op de publieke tribune.

Woensdag zijn we naar het stadsdeelkantoor gegaan voor de bijschrijving van Jonas in mijn paspoort. Jonas was niet de enige baby daar, er waren er nog vier(!) in de wachtruimte. Die hebben dus allemaal een pasfotosessie doorstaan. Tegen de tijd dat we aan de beurt waren was Jonas in diepe slaap. De pasfoto werd zonder meer geaccepteerd. Wel hing de ambtenaar lang boven de kinderwagen om vast te stellen of de slapende Jonas inderdaad het jongetje was dat was afgebeeld op de foto. De ambtenaar vond het moeilijk: ‘ze lijken allemaal op elkaar he’. Als blije moeder was ik het hiermee oneens maar ik zweeg beleefd. De ambtenaar haalde er een tweede, onafhankelijke waarnemer bij (zijn collega) om de identiteit van Jonas vast te stellen. Trots schoof ik de wagen naar de collega, ook hij dook voorover in de wieg. ‘Ja dat is hem hoor, geloof ik’. Hmm. Gelukkig gaan de ambtenaren niet met ons mee op vakantie. Woensdag wordt Jonas’ foto bijgeplakt in mijn paspoort.

Deze zomer gaan we naar Berlijn en dus moet Jonas worden bijgeschreven in mijn paspoort. Hiervoor was het nodig om een pasfoto van hem te laten maken. Ook pasfoto’s van baby’s moeten aan de nieuwe, strenge eisen voldoen. Met name de eisen aan Houding en Uitdrukking baarden mij zorgen:

• Hoofd recht naar voren
• Ogen op een horizontale lijn
• Hoofd niet gekanteld
• Schouders recht
• Geen zichtbare ondersteuning
• Neutrale blik
• Ogen volledig zichtbaar
• Recht in de camera kijken
• Mond gesloten

Voor de zekerheid had ik twee dagen uitgetrokken voor het maken van de foto. Gelukkig was Jonas wakker, dat was de eerste horde die genomen moest. Van de fotograaf moest ik Jonas bij zijn buik en rug vastpakken en hem gedurende een paar minuten met gestrekte armen voor me vasthouden. Het verliep allemaal prima, behalve dat Jonas de situatie wel amusant vond en zijn hoofd opzij draaide om uitgebreid tegen mij te lachen. De fotograaf bleek over een flink repertoire aan lokroepen te beschikken en na een poging of vijf stond hij erop. Uiteindelijk voldoet de foto aan bijna alle eisen, alleen heeft Jonas zijn mondje niet helemaal gesloten. Ik ben benieuwd wat de ambtenaar van de burgerlijke stand er morgen van vindt.

Jonas slaapt meestal in dezelfde houding, deze:

Hij heeft niet veel op met slapen de laatste dagen. Dat vindt hij meer iets voor baby’s. Als hij ligt te knerpen in zijn wiegje aaien we Jonas weleens over zijn neus. Dan doet hij zijn ogen dicht en soms vergeet hij ze weer open te doen. Dan valt hij in slaap met zijn mondhoekjes ver naar beneden: ‘Ik slaap, maar onder protest en onder voorbehoud!’