Jonas heeft alvast zijn schoen gezet en zijn wensen opgeschreven. Ook slingert hij incidenteel al een fluks gezongen sinterklaasliedje de schoorsteen in.

Ik zou het bijna vergeten te bloggen; het laatste weekend van augustus hebben we met Frans en Beppechien, Fenna, Brecht en Sytze vakantie gevierd in een prachtige boerderij in Drenthe. Het huis lag vrij, op het veld hebben de kinderen gevoetbald, ernaast was een veldje met een aantal Shetlandpony’s. Op het terrein lag nog een bosje waar de kinderen de hele vrijdagavond in hebben gespeeld en geslopen.

Op zaterdagochtend hebben we met zijn (bijna) allen een fanatiek potje gevoetbald. Team Frans/Eveline/Brecht/Jonas werd afgedroogd. Dat kwam vooral door de goedbedoelde doch zeer matige spelbijdragen van mij (sorry Frans) en door de vrijwel volledige afzijdigheid van Jonas (stond aan rand van veld met handen op zijn oren, of liep ver van de actie rond met schichtig opgetrokken schouders). Team Beppechien/Alex/Fenna/Sytze ging vol voor de winst, zij keken niet op een kluit modder of een schrikdraadje meer of minder, ook niet op een scheenbeentje trouwens, en ze hebben indrukwekkende winst behaald.

Daarna zijn we gaan wandelen en onderweg vonden we veel bramen. Vooral Brecht was heel bedreven in het vinden van ‘goudaders’ van trossen vol met donkerpaarse vruchten, tot genoegen van Jonas die er dol op is.

Doel was een tuinplantenhandel met een theetuin. Daar hebben we appeltaart gegeten. Onderweg moesten we vaak aan de kant, we bleken op een soort paardensnelweg te lopen.

Weer thuis gingen we lezen en koken en vleermuisspotten! Rrrrrrr.

We konden zowel vrijdag- als zaterdagavond buiten eten.

Zondag hebben we gewandeld. Onderweg hebben we wederom bramen geplukt en paddenstoelen gezien en we hebben gepicknickt (bij windkracht 6 in een greppel, maar het idee was leuk).

Daarna weer naar huis om te spelen en een buurman&buurman marathon te kijken op de mega-bank.

Zondagavond besloten we het weekend met een diner in een restaurant. De kinderen speelden tussen de gangen -provinciale hopfaldera op een bedje van tralala– door in de indrukwekkende (speel)tuin.

Het was heel aangenaam en op deze manier hebben we het zomervakantiegevoel weer even opgeroepen.

Woensdag 9 oktober was het studiedag voor de juffen van Jonas en Hannah. Op deze vrije dagen proberen we altijd met zijn vieren iets te ondernemen. Liefst een bezienswaardigheid die op andere dagen (te) druk is.

Omdat het mooi herfstweer was kozen we voor de dierentuin. Artis lag voor de hand, maar daar was Jonas laatst al op getrakteerd door zijn Amsterdamse tante, dus gingen we naar Dierenpark Amersfoort.

Om half elf stapten we de dierentuin binnen. Het was er inderdaad rustig. We hebben diverse dieren gevoerd zien worden, en verder ging het -zoals gebruikelijk- in hoog tempo langs de hokken (aangevoerd door Jonas). Halverwege de dag verloor Jonas zijn voortand. Dat vonden Alex en ik dan weer bezienswaardig. Jonas vindt het altijd een beetje griezelig, dus hij wiebelt nooit aan zijn losse tanden. Vervolgens vallen ze er op voor ons onverwachte momenten uit.

Ik vond een grote veer waarmee Jonas de horde pinquïns (een favoriet van beide kinderen) bijkans op hol liet slaan.

tsssk, en moet je dat zien!

Al twee keer zijn Julian en Milèna een zaterdagmiddag bij ons komen spelen. Dit was vorige week toen het weer nog veel aangenamer was. Het waren leuke middagen. Julian en Jonas kunnen zich eindeloos vermaken met elkaar. Voor Hannah en Milèna is dat op dit moment iets lastiger. Hannah zit al een half jaar op school terwijl Milèna net drie is geworden en dus echt nog een peuter is. Dat maakt het leeftijdsverschil tijdelijk extra saillant.

Jonas is zaterdag geïnstalleerd als Bever. Voor de mensen zonder scoutingverleden: dat betekent dat je in de groep wordt opgenomen en dat je alle versierselen krijgt die daarbij horen. Het honk was de week ervoor opgeknapt, het haardvuur brandde en binnen stond alles klaar om de nieuwe kinderen in de groep te verwelkomen. Eerst moest er nog een proeve van bekwaamheid worden afgelegd: ze moesten een stormbaantje over. Daarna kregen ze allemaal de linkerhand, en moesten ze de ‘eed’ afleggen: Ik ben een bever. Wat bevers doen, doen we samen. Vervolgens kregen ze een das+ring en een insigne.

Het was een plechtigheid waaraan de aanwezige 5 en 6-jarigen in grote ernst deelnamen. Ze hadden allemaal kraakverse rode bloesjes aan, met de vouwen er nog in. Jonas was de op twee na laatste, hij roetsjte door het hindernisparcours. Zo snel dat de toekijkende ouders stonden te grinniken. Na hem mocht zijn vriend Julian. Ze zitten niet meer bij elkaar in de klas maar nu ze allebei bij de padvinders zijn gegaan zien ze elkaar in elk geval ’s zaterdags nog.

Voor:                                                                                Na:

De groep is scoutinggroep Arrowe in Bussum. Ze hebben een clubhuis dat héél erg naar scouting ruikt, vlakbij het Naardermeer. De bevers ondernemen van alles, in het bos achter het honk en op andere plekken buiten. Vorige week gingen ze op paddenstoelenspeurtocht bij Natuurmonumenten. Het was de zesde keer dat Jonas naar de Bevers ging en hij was er al vanaf de eerste bijeenkomst enthousiast over, hij houdt erg van spelen in het bos en klooien met takken, modder en touw en dat mag er volop.

Vandaag was het echt geen weer om naar buiten te gaan. De regen daverde tegen de ruiten en de wind blies zelfs spetters door de roosters naar binnen. Jonas en Hannah wilden niets vandaag. Dat trof, want ze hoefden ook niets. Ze hebben lekker de hele dag binnen gespeeld met van alles en nog wat.

Deze foto’s zijn niet vandaag genomen, maar ze geven de sfeer goed weer.

Rond 11.30 kwam Alex op het idee om een interne verhuizing te doen. We waren al langer van plan om Hannah onze slaapkamer te geven en voor ons een slaapkamer op zolder in te richten. In optocht marcheerden we naar boven. In de diverse kamers kwamen we een heleboel stof tegen en veel spullen waarover een beslissing genomen moest worden (weggooien/weggeven/verkopen/houden/bewaren… WAAR DAN?).

Eerst ging de zolder aan kant. Na de lunch maakten we onze slaapkamer leeg. Na de koffie hebben we Hannahs meubels verkast naar onze ex-slaapkamer, en Hannahs oude kamer werd werkkamer. Jonas zag al snel dat hij bij deze hele operatie geen enkel belang had. Fronsend bekeek hij het gesleep. De dikke winst voor hem was dat hij twee uur lang op de tablet mocht: Ka-Ching! Dat is nog eens bonus.

Hannah was zeer opgetogen over haar ruime, nieuwe kamer. De kamers zijn weliswaar ingericht, maar nog niet af. De volgende stop wordt good old IKEA voor opbergmeubels en lampen. Het begin is er.

Net als veel ouders trachten ook wij van onze kinderen betere mensen te maken dan we zelf zijn. Het is ijdele hoop, ik weet het. Dit houdt o.a. in dat we eten en drinken tamelijk sterk gereguleerd hebben. We eten altijd aan tafel. We ontbijten met 2 à 3 broodjes. Om half elf is er fruit en water. Tussen twaalf en één is het middageten, met opnieuw 2 of 3 broodjes en soms iets extra’s als een ei, tosti, krentenbol, of een plakje ontbijtkoek. Meestal lunchen de kinderen thuis, twee keer per week op school. ’s Avonds eten we warm, vers gekookt en zoals gezegd zitten we daarbij met zijn allen aan tafel. (Dat laatste is beslist niet vanzelfsprekend heb ik gemerkt aan klasgenootjes van Jonas). En toe yoghurt met daarin gedroogd fruit .

Ja hoor *gaap* tot nu toe allemaal héél verantwoord, maar ga verder….

Goed, visites en feestjes en traktaties daargelaten is dit het patroon. Maar… elke dag om half vier dan is er limonade en SNOEP! En niet van dat benauwde: uit de walmende snoeptrommel (van de geur alleen al krijg je cariës) mogen de kinderen uit allerlei soorten snoep het zoetste, felst gekleurde, glibberigste en engste grabbelen dat ze maar kunnen vinden. Dat ze vervolgens met genoegen opsmekken (aan tafel weer, inderdaad)  waarbij ze intussen het zakje/doosje/stokje bestuderen, de smaak becommentariëren, de ergste kluiten uit de kiezen pulken en ev-en-tu-eel iets uitruilen. Alex en ik doen doordeweeks schijnbaar niet aan deze suikerorgie mee, in het weekend drinken wij op dat moment koffie… OK, met koek ja.

Wat onze kinderen niet weten is dat moeder zeer regelmatig ape gaat in de droppot en dat de koekjes en chocola elke week weer als sneeuw voor de zon uit de kast verdwijnen en dat beide ouders hun eigen moeders nog zouden verkopen voor chips.

Maar ja, hoe lang nog?

Op zaterdag 30 april zette Hannah ferm de schaar in haar mooie haar. Tot op de huid had ze haar lokken gesnoeid. Wekenlang heeft ze rondgelopen met een borstelig bolletje. Maar nu begint het weer wat te worden. Met een stevig afgespelde comb-over weet ze weer een meisjesachtige coupe te creëren.

Ik heb / geef overigens geen enkele garantie dat dit knippen de laatste keer was!

Kleding heeft Hannah’s warme belangstelling. Al sinds een jaar zoekt ze zelf haar kleren uit. Ze heeft hierover zeer uitgesproken ideeen. Er gaat ook geen dag voorbij of ze smeekt mij om een rok met een panty en hakken aan te trekken (wat ik zelden doe). Ook kleedt ze zichzelf ’s ochtends zorgvuldig aan (en ’s middags… en ’s avonds…). Hannah is hierdoor heel behendig geworden in het werken met knoopjes, haakjes, slotjes, gespjes, veters en strikken.

In tegenstelling tot Jonas, die geen enkele belangstelling heeft voor pielen met sluitinkjes, zat Hannah al jong met haar tong uit haar mond te priegelen. Vlak voor de vakantie heeft haar klasgenootje Bailey voor een doorbraak gezorgd door Hannah te leren strikken. De hele vakantie heeft Hannah alles vast geknoopt wat los zat:

In de bijkeuken, gehaast op weg naar buiten, troffen we deze zomer onze schoenveters meer dan eens als Gordiaanse opgaves aan… *hmpf* slippers dan maar.

Telkens als het over deze vaardigheid van Hannah gaat houdt Jonas zich opvallend stil. Hij kan het namelijk nog niet.

Op de eerste schooldag vertelde Hannah blij aan juffrouw Marjolijn dat ze veters kon strikken. Die goede juf heeft dat onthouden en in de tweede week heeft ze alle veterschoentjes voor Hannah klaargezet. Nadat Hannah ze allemaal succesvol gestrikt had, kreeg ze dit prachtige certificaat uitgereikt:

Yihaa, haar eerste diploma is binnen! Hannah is er heel trots op.

Ik schreef al eerder dat Jonas had uitgevonden dat je K’nex kunt buigen en draaien. Dat leverde vele nieuwe mogelijkheden op. Zo kunnen onderdelen bijvoorbeeld spanning gezet worden. Onze kleine martial arts warrior annex ballistics expert had niet lang nodig om de voordelen hiervan in te zien: hij knutselde een echt schietend pistool.

P-pieuw-pieuw-pieuw-pieuw!!!

ZOEK DEKKING!