We eten vaak met z’n allen aan tafel. Hannah zit dan in de wipstoel en die zetten we op tafel. Maar sinds gisteren zit Hannah eindelijk bij ons aan tafel in plaats van er op. Dat vindt Hannah heel gezellig (ze lacht ons nu werkelijk de hele tijd toe) en wij hebben er niet minder plezier om. Jonas praat veel over 1) en tegen 2) Hannah.
1) Citaat: Papa, mama, Hannah èn Jonas samen aan tafel.
2) Citaat: Nee Hannah, dat mag jij niet (als Hannah tevergeefs naar een mes reikt).
Veel draait voor Jonas de laatste tijd om het begrip samen. Zo gaan we vaak samen lachen, samen spelen, samen eten, samen rennen, samen in huisje (= huisje maken onder Jonas’ handdoek na het baden) en samen knuffelen. Maar samen klussen is voor Jonas wel met afstand de belangrijkste variant. Dat komt vast door zijn onmetelijke bewondering voor werkmannes (die hij eigenlijk al een tijdje gewoon werkmannen noemt), en bouwvakkers ook. Deze op steigers vertoevende halfgoden worden door Jonas als belangrijkste suborde van de orde der werkmannen gezien.
Groot was dan ook zijn vreugde toen Alex afgelopen zondag een pakket tevoorschijn haalde, met daarin een gedemonteerde Stokke Tripp Trapp. Deze hebben we een half jaar geleden van opa Piet en oma Henny cadeau gekregen voor Hannah’s geboorte. Aangezien Hannah inmiddels (met veel steun) kan zitten, werd het tijd om de kinderstoel te gaan gebruiken.
Jonas klopte pàpaatje diverse malen bemoedigend op de rug tijdens de klus en besloot al snel ook zelf de handen uit de mouwen te steken. Dat deed hij voortvarend; Alex hoefde de schroeven slechts voor de helft in te draaien en Jonas deed vol overtuiging de rest.
Jonas ligt weer heerlijk te slapen. Hij kwam hologig van vermoeidheid terug na een dag hard werken op het Kinderhonk. Thuis voltrok zich nog een aaneenschakeling van Griekse, klassieke drama’s, Jordanese smartlappen en een operafinale, maar nu ligt hij vredig op bed. 
Vandaag is Hannah precies 6 maanden oud. Dat betekent dat ze mag beginnen met het eten van ander voedsel dan moedermelk. Daarom heb ik Hannah gewogen bij het borstvoedingscentrum. Haar gewicht -met romper en t-shirt aan- bedroeg 6,88 kilo. Gecorrigeerd voor de kleertjes is dat ongeveer 6,7 kilo. Dat is minder dan Jonas op die leeftijd, maar jongensbaby’s zijn zwaarder dan meisjesbaby’s en naar verhouding hebben Jonas en Hannah dezelfde plaats* op de gewichtscurve. Het is dus dik in orde meidje!
(* ok, als je het dan echt helemaal wilt weten: 1 standaarddeviatie onder het gemiddelde)
Na een lang en zonnig verlof is ma weer aan het werk. Dat betekent dat er heel veel Dagelijks Leven is waar we het druk mee hebben. Ja en met de aan- en verkoop van huizen, dat ook. 
Intussen staan Jonas en Hannah niet stil. Hannah ontwikkelt zich razendsnel de laatste weken. Ze schreeuwt, schatert, rolt, grijpt en doet nog veel meer: ons immer vrolijke vierde gezinslid gaat ook haar spreektijd opeisen! Jonas praat in volzinnen als ‘Papa lekker wielrennen weest’ (terwijl hij zijn armpje om zijn zwetende vader heen slaat) en meer van dat soort wijsheden. Jonas begint uit zichzelf hele verhalen die voor het grootste deel juist zijn. Al slaat (gelukkig) zijn fantasie nog wel eens op hol, met name als het over ijsjes gaat.
Dit weekend heb ik een CD gekocht met de liedjes van Sesamstraat. Het is een dikke hit. Jonas zit sindsdien met zijn hoofd IN de geluidsboxen. Ademloos luistert hij naar de behoorlijk fantastische liedjes op muziek van Henny Vrienten en hij wordt woest als ik meezing.
Jonas noemt het zijn Meneer Aart CD. Dat is veruit zijn favoriete karakter uit Sesamstraat en hij luistert ook het liefst de liedjes die Meneer Aart zingt.
Vandaag hebben opa Huub en oma Elly op Jonas en Hannah gepast. Jonas heeft zijn opa zó de kop gek gezeurd om ‘Meneer Aart’, dat opa zich een weg heeft gebaand door onze digitale jungle en -verdomd als het niet waar is- het kreng aan de praat kreeg.
Oohh ik mis Hannahtje zo. Verschrikkelijk.
Ik zou van alles kunnen gaan doen nu, maar ik loop een beetje verloren.
Het is hoog tijd om weer te gaan werken!
Jonas gaat steeds beter praten en tegenwoordig vertelt hij ons weleens een belevenis van die dag, iets dat hij heeft meegemaakt met oma of op de crèche. Soms is het raadselachtig verhaspeld, maar er zit altijd een kern van waarheid in. Vorige week zei hij: “Marloes weest. Muisjes ete“. Zijn oude crècheleidster was kennelijk langsgeweest om haar baby te laten zien op het Kinderhonk. Jonas bleef alleen hardnekkig volhouden dat hij blauwe muisjes had gegeten, terwijl Marloes een dochter heeft gekregen. Ik zal het navragen bij de huidige leidsters.
Ook zong hij vorige week een paar regels van een liedje dat wij niet kennen, over een olifantje in het bos. Hij wist niet hoe het verder ging. Ons kind heeft een eigen leven, dacht ik half geschokt. Al snel had ik het liedje te pakken op internet en toen heb ik het voor hem afgespeeld. Meezingen mocht ik niet (meezingen mag bijna nooit van Jonas, dat vind ik heel jammer want dat wil ik zo graag).
Bij Jonas komen op dit moment zijn laatste melkkiezen door. Dat zorgt voor wat lichamelijk ongemak en verminderde eetlust, maar zijn humeur is er bijzonder goed onder. Kijk hem lekker hangen met z’n peeps.
Jonas kent heel veel letters en cijfers en groenten en fruit en kleuren. Die leert hij uit zijn boeken (op commando voorgelezen). De vrienden van Sesamstraat slijpen het alfabet en de cijfers er op een triljoen manieren in. Jonas vindt het leuk om te leren en hij wijst zelf letters en cijfers aan op straat. Wat mij betreft hoeft hij dit nog helemaal niet te kunnen, maar dit soort kennis zoekt hij zelf op. Het enige dat ik me heb voorgenomen is om hem ooit het alfabet ook achterstevoren te leren, dat lijkt me zo handig, al weet ik nog niet waarvoor.
Elke ochtend na het opstaan, verschonen en aankleden zetten we Jonas op de grond en dan stuift hij de kamer in, hij rént de dag tegemoet, vaak letterlijk met open armen. Het speelgoed wordt begroet (waaronder zijn zusje). Hij gaat dan veel praten, meestal worden de nieuwste aanwinsten (woorden) geoefend.
Het valt ons op dat kinderen met verbluffende nauwkeurigheid ongeveer even oude kinderen uit een zwerm kinderen kunnen filteren. Als Jonas samen gaat spelen met een ander kind in de speeltuin of de kinderboerderij, vragen we soms aan de ouders wat de leeftijd is van het andere kind. Dan blijkt dat hoe dichter dit Jonas’ eigen leeftijd benadert, hoe interessanter de kinderen elkaar vinden. Dit luistert nauw; hoe meer maanden verschil, hoe minder groot de aantrekkingskracht is, de afname is vrij drastisch. Het levert volgens mij een prachtige normaalverdeling op met een kleine spreiding. Misschien scheef naar rechts, want oudere kinderen zijn aantrekkelijker dan jongere. Waaraan zouden kinderen dit zo goed kunnen zien?
Wat ik steeds vergeet te melden: we zijn al weken in het bezit van een geweldige bakfiets! Hiermee is mijn Amstermama-uniform compleet: Bugaboo, Birkenstocks en Bakfiets, dat is de standaard uitrusting in de Watergraafsmeer.
Ik ben dolblij met ons luxe Vervoermiddel (zoals onze buurvrouw het plechtig noemde), nu kunnen we Jonas en Hannah fietsend vervoeren. Elke dag ga ik samen met Jonas en Hannah in Maxicosi op pad. Jonas vindt het leuk, maar ook heel gewoon. Of beter gezegd: alle nieuwe dingen zijn voor Jonas even bijzonder. Ook de tassen met weekboodschappen passen er met één brede zwaai in. Het scheelt veel kilometers met de auto, wel zo fijn.
Dit weekend hebben we met Frans en Beppechien en de kinderen gepicknickt in park Frankendael. Alex en Jonas hebben alle eten en drinken met de bakfiets vervoerd naar de picknickplek. Eenmaal in het park hebben we een mooi plaatsje gevonden.
Daarna werd het toch niet helemaal de Bona-reclame die ik stiekem in gedachten had: het was een gezellig slagveld van wegrennende kinderen, zanderige handjes & voetjes, vallende bordjes & bekers, wespen, 4 poepluiers, welgemikte ballen, enge slootjes, ogen in je rug, etc. Eenmaal thuis waren we bekaf van het koken en zeulen en opletten, én hadden we onze vrienden nog niet echt veel gesproken. Dat buiten-eten pakken we de volgende keer dus handiger aan, bijvoorbeeld met haalpatat en omkoopijs in onze Bussumse achtertuin!
Ons leven kent momenteel zo zijn routines. Daarom hier opnieuw kinderboerderijnieuws. Gisteren kwamen we daar Leonoor en haar zus Ellemijn tegen. Naast zijn matties Linus, Rugter en Joshua is Leonoor Jonas’ dikke vriendin op de crèche. Ze greep Jonas onmiddellijk bij de hand en ze gingen samen alles bekijken.
Al toen Jonas heel klein was wilde Leonoor hem voortdurend kusjes geven en de leidsters moesten vaak voorkomen dat ze bovenop hem ging zitten en hem letterlijk smoorde in liefde (ze is groter en sterker dan Jonas).
