We hebben in de vakantie een tent gekocht, slaapzakjes voor de kinderen en een matje voor Jonas (Hannah had er al één). Alles via internet en in de aanbieding. De tent is stahoogte en er zitten twee slaapcabines in. Dit is hem en dit is een filmpje waarin hij door twee handige mannen wordt opgezet (die krijg je er niet bij). Vrijdag wordt de tent bezorgd.

Vandaag werden de slaapzakjes en het matje door de postbode afgeleverd. We gingen alles uitpakken en proberen. De kinderen vonden het geweldig. Hannahtje weigerde uit de slaapzak te gaan na het testen.

We zijn van plan om in de zomer in Frankrijk te gaan kamperen. Ja, wij schuwen echt geen enkel cliché. Ik denk dat we gauw maar eens naar dakkoffers moeten gaan kijken…

Vanmiddag terwijl Hannah sliep heb ik met Jonas een kijkdoos geknutseld. Jonas vond het moeilijk om een thema te kiezen dus we hebben twee kamertjes in de kijkdoos gemaakt. De ene heeft als thema de Leeuwenkoning en de andere Cars. Hij is mooi geworden en Jonas riep verheugd: ‘Cool mam!’

We hebben genoten van de kerstvakantie. Op een paar dagen met zieken na (en een Oudejaarsavond die daardoor de mist in ging) verliep alles prima. We konden lekker rustig van maaltijd naar maaltijd leven zonder wekker, zonder broodtrommels, rugzakjes, reservekleding, invulstrookjes en de bijbehorende logistieke vraagstukken. Heerlijk. De kinderen maken schijnbaar gebruik van de rust door hard te groeien. Vooral Jonas schiet de hoogte in.

Jonas en Hannah zijn twee keer naar de nieuwe kinderopvang geweest en tot nu toe zijn de ervaringen goed. Ik ben opgelucht dat het geen grote tegenvaller is geworden. Jonas is wel benauwd over hoe dat allemaal moet aanstaande maandag, als hij door een medewerker van Philippo van school zal worden afgehaald (wie dan, waar dan, weet de juf dat al, hoe moet ik er dan heen, etc.) maar dat is na één keer duidelijk. Er komt iemand op het plein hem halen, ze gaan samen door de geheime deur in de schoolmuur. Vervolgens hoeft Jonas nog maar een paar stappen te lopen of hij is al in het gebouw van de naschoolse opvang.

Woensdag heeft Boaz bij Jonas gespeeld en vrijdag heeft Jelle bij Jonas gespeeld, beide bezoeken waren heel geslaagd. Oma Henny is toch nog een dinsdag geweest, ze heeft onvermoeibaar spelletjes gespeeld terwijl buiten een storm gierde. We hebben deze vakantie een paar nieuwe wandelingen gemaakt. Jonas en Hannah zijn allebei geknipt door kapster Denise. En de kinderen hebben de hele vakantie naar hartelust gespeeld met de vele sinterklaascadeaus. Uit dankbaarheid(?) verzoeken ze dagelijks om sinterklaasliedjes. Vooruit dan maar, zolang de R nog in de maand zit…

Jonas en Hannah hebben elkaar niet al te zeer gemolesteerd deze vakantie, al staat het huis af en toe te schudden van hun confrontaties. We moeten dan goed uitzoeken hoe het zit, want Hannah is beslist niet uitsluitend slachtoffer. Bovendien plant Hannah zo haar eigen wraakacties om openstaande rekeningen te vereffenen: Duplo in de vuilnisbak gooien, LEGO in de open haard gooien, pyjama van Jonas verstoppen in de wasmachine, boeken afpakken & ombuigen, snel op Jonas’ plaats gaan zitten als hij even opstaat, Jonas onverhoeds van achter aanvallen, vervolgens moord en brand krijsen als Jonas haar terugslaat.

Ach, als ik er zo over nadenk heeft het normale leven ook zo zijn bekoringen. Al mijn collega’s gaan zelf naar de WC, ik hoef ze zelden uit elkaar te halen om daarna vrede te stichten, heen en terug kan ik rustig zitten sudderen in een klamme forenzenwagon. Nog één dag onbekommerd scharrelen en dan gaan we weer beginnen.

Vandaag is Hannah voor het eerst een halve dag naar kinderopvang Philippo geweest. ’s Maandags is ze met 8 andere kindjes op de groep, op donderdag met 10 anderen. We maakten kennis met de leidsters Lianne en Maaike. Hannah vond het spannend, ze was met grote ogen aan het rondkijken en opletten, maar ze zag al snel een poppenwagen en ze begon na een kwartiertje met spelen. Toen we haar ophaalden om 13.00 was ze druk aan het meedoen met de anderen en we hoorden haar hier en daar al wat regie-aanwijzingen geven ;-). De eerste indruk was dus goed. Hannah doet nu haar middagslaapje thuis, ze was bekaf en dat uitte zich in héél baldadig gedrag.

Jonas ging ook voor het eerst naar zijn nieuwe NSO-groep. Hij was daar met 14 andere kinderen, onder wie een paar van zijn school en één uit zijn klas (Julia) Ze begonnen de ochtend met vrij spelen, daarna gingen ze een sneeuwpop maken van papier-maché en na het middageten mochten ze even een paar tekenfilms kijken. Toen we hem ophaalden zat hij bij de andere kinderen die op/rond/naast de bank tv zaten te kijken. Hij ging al een beetje op in de groep, hij zat er vrij ontspannen bij. We gaven we hem de keuze om mee te gaan of te blijven en tot onze verrassing koos hij voor blijven. Dat lijkt ons een goed teken! Vanmiddag gaan ze buitenspelen en tekenen.

Deze foto’s zijn genomen bij het afscheid van de Sterrendaalders:

De afgelopen dagen zijn we, op Hannah na, allemaal ziek, zwak en misselijk geweest.

Jonas werd eergisteren als eerste getroffen. Hij hing als een slap popje op de bank. We konden hem alleen een plezier doen met het integraal voorschotelen van de DVD’s Plotseling ging de olifant aan (briljante dierenverhalen van Toon Tellegen) en Keepvogel.

Gisteren ging het iets beter met Jonas. Hij was al in voor een spelletje. Ik (Alex) speelde Dier op Dier met hem, en dat leidde Jonas af. Hij won bovendien voor het eerst op eigen kracht (dat wil zeggen: niet door een fout van een beider ouders) en dat maakte dat hij zeer in zijn nopjes was.

Vandaag was hij helemaal boven jan; we maakten alweer een wandeling op de Bussumse heide. Jonas stelde ter plaatse voor dat het een zwammenwandeling moest worden, maar omdat we onderweg geen zwammen tegenkwamen, vielen we terug op de beproefde bankjeswandeling (zelfde parcours, het is slechts een theoretische kwestie).

Jonas is laatst begonnen aan een soort van wetenschappelijk experiment. Nou ja, het was eigenlijk meer een observatie.

’s Ochtends liep Jonas gedecideerd naar de badkamer, heel ongebruikelijk. Hij ging niet naar de WC (dat zou te mooi zijn), maar hij liep naar het bad. De avond ervoor had hij tijdens het badderen een aantal flessen en kopjes gevuld met water. Die had hij op de badrand geparkeerd. Hij wilde ’s ochtends gaan voelen of het water nog warm was. En zo niet, waarom dan niet.

Helaas had zijn moeder weer eens roet in het eten gegooid. Ik had in opruimdrift de hele opstelling van zijn experiment leeggegooid. Wat zonde nou. Nu kwam ik er ook niet aan toe om uit te leggen waarom dat water was afgekoeld en waar die warmte dan gebleven was. Dat kwam me eigenlijk wel goed uit want ik moest even heel diep nadenken hoe ik dat nou het beste kon uitleggen.

Eigenlijk doet Jonas voortdurend experimenten, want ook als hij een stuiterbal tegen verschillende oppervlakten werpt, als hij poppen van verschillende hoogten van de trap gooit, door plassen waadt, in poep roert, als hij onderdelen van het servies laat tollen en als hij bellen blaast in zijn chocomel/karnemelk/limonade/appelsap/thee, doet hij natuurlijk onderzoek (naar structuur, massa, zwaartekracht, viscositeit etc.). Wat vreselijk dat zijn ouders hem in bijna alle gevallen de voet dwars zetten. Zo kan hij nooit ontdekkingen doen.

Hmm gauw maar eens naar NEMO/NASA/CERN of een oord waar je alles mag aanraken en proberen. Ik weet niet of ik er al aan toe ben om het huis ter beschikking te stellen van de wetenschap.

Zondagochtend heeft Marjolein Jonas opgehaald met de trein. Jonas mocht vanmiddag spelen bij Marjolein en Alex in Amsterdam. Er lag een heel programma voor hem klaar. Jonas verheugde zich erg op de middag exclusieve aandacht en op de treinreis.

Marjolein had het strak gepland: om vijf voor half twaalf kwam ze aan met de trein uit Amsterdam, en om vijf over half twaalf zou ze met Jonas weer in de trein naar Amsterdam stappen. Het plan werkte uitstekend. Tot Jonas’ vreugde troffen ze een dubbeldekker en ze gingen bovenin zitten. Hannah en ik hebben ze uitgezwaaid op het perron.

In Amsterdam namen Marjolein en Jonas de tram. Thuis gingen ze eerst lekker een tosti eten met Alex (J: ‘met ketchup!’) en daarna gingen ze koekjes bakken. Terwijl de koekjes in de oven stonden is Jonas met Marjolein naar een speeltuin geweest waar Jonas flink ging klimmen. Toen ze terugkwamen gingen ze koekjes eten en DVD kijken, het kon niet op. Toen we Jonas in Amsterdam kwamen halen had hij rode wangen van opwinding. Hij had een fantastische middag gehad!

Zaterdagochtend toen ik beneden kwam speelde Jonas al tevreden in de kamer. Hij had dikke sokkken aangetrokken en een vest, hij had alle lichten zelf aan gedaan en hij had de tafel alvast gedekt (dat wil zeggen hij had placemats, borden, bekers en rietjes neergezet voor zichzelf en voor Hannah).

Toen ik de rest van het ontbijt ging klaarzetten viel mijn oog op ons boodschappenlijstje, een whiteboard in de keuken. Daar stond op:

juist ja, spruitjes! (‘spret’)
Dat had Jonas helemaal zelf bedacht en gespeld.

Kennelijk had Jonas door hoe mooi Alex en ik het vonden, want de volgende ochtend stond er bij geschreven:

precies, spinazie!

Het idee komt helemaal uit hemzelf. Ik vraag me wel af waarom hij juist twee door hem verafschuwde groenten op het boodschappenlijstje heeft gezet, maar op die vraag heb ik nog geen antwoord gekregen.

Sinterklaas heeft stevig huisgehouden dit jaar. Niet alleen werden de kinderen een aantal keer verrast met kleine cadeautjes in hun schoen, er kwamen in het weekend van 3-4 december en op maandag 5 december zelfs juten zakken aan te pas.

De Sint had heel mooie dingen bedacht dit jaar. Zo heeft hij een fikse bodem gelegd in de verkleedkist. De kinderen kunnen nu spelen dat ze politie, ridder, vlinder, zorro, dokter, tovenaar of ballerina zijn. Dat doen ze nu ook de hele dag. En als ze even klaar zijn met verkleden kunnen ze puzzelen, met lego spelen, lezen, knutselen, noem maar op. Jonas en Hannah waren heel erg blij!

De eerste keer werd Jonas nog een beetje geholpen door juf Myrthe, maar daarna ging hij vorige week op eigen kracht verder om zijn creaties van zijn eigen signatuur te voorzien (alsof we zijn ‘lijn’-tekeningen niet zo al zouden herkennen).

In chronologische volgorde: